Ad Noctum - Borknagar

Swept in a distant dream, I am bound

As a cunning waver trapped in it’s line

Facing the cold, stuck in the mould

The magma here under makes fire seems cold

And I’ve been down below

And I’ve been high above

From flaring field of fiery formations

The sub dimensions aflame

Like a havoc in black when the force turns back

The surface tears open spills blood from it’s cracks

The cause of the essence sharpen the lines of dimensions

I am raised by the fields, by the highlands

The minded mountains of old

Where the river starts roaring I roam

Where the wind comes moaning I wander alone

AD NOCTUM

The course of the essence sharpen the lines

Of the dimensions I am trembling between

The inner cause of the utter cause

Reflections of the core

The furious nightmare of reckless erosion

Falling and climbing

A loop of convulsion

An eruption of evil takes form (it is I)

What once where shattered is gathered

Stand tall aim towards the night

AD NOCTUM

The course of the essence sharpen the lines

Of the dimensions I am trembling between

The inner cause of the utter cause

Reflections within the core

Fire burn wisdom in me

Wisdom set mind and spirit free

Moonlight show me the mysteries of life

Winternight give me clearsight and storms to fight

Geveegd in een verre droom, ben ik gebonden

Als een sluwe weifelaar gevangen in zijn lijn

Tegen de kou in, vast in de mal

Het magma hier onder doet vuur koud lijken

En ik ben beneden geweest

En ik ben hoog boven geweest

Van een oplaaiend veld van vurige formaties

De subdimensies in vuur en vlam

Als een ravage in het zwart wanneer de kracht zich terugtrekt

Het oppervlak scheurt open en morst bloed uit zijn scheuren

De oorzaak van de essentie verscherpen de lijnen van dimensies

Ik ben opgevoed door de velden, door de hooglanden

De bewuste bergen van weleer

Waar de rivier begint te brullen, dwaal ik rond

Waar de wind kreunend komt, dwaal ik alleen rond

AD NOCTUM

Het verloop van de essentie scherpt de lijnen

Van de dimensies waar ik tussen sta te trillen

De innerlijke oorzaak van de ultieme oorzaak

Reflecties van de kern

De woedende nachtmerrie van roekeloze erosie

Vallen en klimmen

Een lus van stuiptrekkingen

Een uitbarsting van het kwaad neemt vorm aan (ik ben het)

Wat ooit waar verbrijzeld is, wordt verzameld

Sta rechtop en richt je op de nacht

AD NOCTUM

Het verloop van de essentie scherpt de lijnen

Van de dimensies waar ik tussen sta te trillen

De innerlijke oorzaak van de ultieme oorzaak

Reflecties in de kern

Vuur brandt wijsheid in mij

Wijsheid maakt geest en ziel vrij

Moonlight laat me de mysteries van het leven zien

Winternacht geef me helder zicht en stormen om te vechten