Anagnorisis - BODI

Never let em down?

Now how’s that sound?

Who you gonna hold if you can’t see the ground?

How you gonna stand up if you were built to fall?

How you think you’re gonna soar, hoping you’re not gonna stall?

All alone.

Born to roam

Borders sewn off from each other, call it home

Go and try to mend the sand, but who you think will give a damn

Let the waves break, and

Let the tide take, you

Out of the race, erased

You escape to-

Night, underneath moon

Light, you can see whose

Might’s gonna reach to

Heights you can’t leap to

Fright, that’s what keeps you

Right, where you think you

Like, but the flight-fight eats you alive

And you can’t decide whether you should speak or stand or run

Or hold your tongue or reach the end, defend or lend a hand or gun

And you’ve become everything you said you wouldn’t

And you can’t hold the world because you never understood it

Crooked little smile that you aim

At the man in the mirror framed where you place the blame

Foolish, little useless, simple-minded you believed

That you could breath and change the world before it came your time to leave

And see the hands of fate and stack the deck against it, it’s naive

That you could call a bluff on lady luck with ace inside her sleeve

Who you think you are, talking to your shadow?

Try to save a world, locked in a civil battle

Gallows overpopulated, preaching to the congregated

Converted is how sense is made

Of flags turned to army blankets

Weightless, cause you can’t hold your own

And soon all you are is a name on a stone

Cold case close, tagged toes, made those choices

Solo, maybe you should listen to the voices

Rattling around inside of your head

Who you think will care in the end when you’ve fled?

Less self or selfish, it’s high-time you learn

As the flames rage, you’ll watch em all burn

Laat ze nooit in de steek?

Hoe klinkt dat?

Wie ga je vasthouden als je de grond niet kunt zien?

Hoe ga je opstaan ​​als je gebouwd bent om te vallen?

Hoe denk je dat je gaat stijgen, in de hoop dat je niet gaat afremmen?

Helemaal alleen.

Geboren om te zwerven

Grenzen die van elkaar zijn genaaid, noem het thuis

Ga en probeer het zand te herstellen, maar wie je denkt zal er iets om geven

Laat de golven breken, en

Laat het tij maar komen, jij

Uit de race, gewist

Je ontsnapt naar-

Nacht, onder de maan

Licht, je kunt zien wiens

Zou kunnen bereiken

Hoogten waar je niet naar toe kunt springen

Schrik, dat houdt je tegen

Precies, waar je denkt dat je bent

Zoals, maar het vluchtgevecht vreet je levend op

En u kunt niet beslissen of u moet spreken, staan ​​of rennen

Of houd je mond of bereik het einde, verdedig of help een hand of pistool

En je bent alles geworden waarvan je zei dat je het niet zou worden

En je kunt de wereld niet vasthouden omdat je het nooit hebt begrepen

Scheve kleine glimlach die je richt

Bij de man in de spiegellijst waar jij de schuld legt

Dwaas, weinig nutteloos, eenvoudig van geest dacht je

Dat je kon ademen en de wereld kon veranderen voordat het jouw tijd was om te vertrekken

En zie de handen van het lot en stapel het kaartspel erop, het is naïef

Dat je een bluf op lady luck zou kunnen callen met een aas in haar mouw

Wie denk je dat je bent, pratend met je schaduw?

Probeer een wereld te redden, verwikkeld in een burgeroorlog

Galg overbevolkt, predikend voor de verzamelde mensen

Omgerekend is hoe logisch het is

Van vlaggen veranderd in legerdekens

Gewichtloos, want je kunt je mannetje niet staan

En al snel ben je alleen nog maar een naam op een steen

Cold case close, getagde tenen, die keuzes gemaakt

Solo, misschien moet je naar de stemmen luisteren

Rammelend in je hoofd

Wie denk je dat er uiteindelijk om geeft als je bent gevlucht?

Minder zelf of egoïstisch, het wordt hoog tijd dat je leert

Terwijl de vlammen woeden, zie je ze allemaal branden