Being a Mockingbird - Bobby Long

The night it rests like a hammerblow and breaks the morning it brings

The mad men are down on the crypt floor sleeping through there favours and sins

I trained myself to be hardened and greet the bird like the day

I soared to greet lusty gamblings and drenched myself in the dusk where they lay

I exchanged the dark for the darkness and hung the belt from the wing

So the traitors may part with there malice but ill remember everything

I stood up and danced round the heckles and planted the leaf from the book

I admit i love my romances the blackbird, the wren, the rook

The church house won’t harbour the coffins but the docks they wittle there ships

To the pleasure the feast and the memory and the soar of kissing her lips

I gave up myself to the dawning, of the morning bird in first flight

I thought i ran the road of the pauper

I lost it all in the night

I lost it all in the night

De nacht rust als een hamerslag en breekt de ochtend die het brengt

De gekken liggen op de vloer van de crypte en slapen door hun gunsten en zonden heen

Ik heb mezelf getraind om gehard te zijn en de vogel te begroeten zoals de dag

Ik zweefde om wellustige gokkers te begroeten en dompelde mezelf onder in de schemering waar ze lagen

Ik verruilde het donker voor het donker en hing de riem aan de vleugel

Dus de verraders kunnen afstand doen van hun kwaadaardigheid, maar ze kunnen zich niet alles herinneren

Ik stond op en danste rond de hekels en plantte het blad uit het boek

Ik geef toe dat ik dol ben op mijn romances, de merel, het winterkoninkje, de toren

Het kerkgebouw herbergt niet de doodskisten, maar de dokken waar ze met hun schepen naartoe gaan

Tot het plezier van het feestmaal en de herinnering en de opwinding van het kussen van haar lippen

Ik gaf mezelf over aan het ochtendgloren, van de ochtendvogel in de eerste vlucht

Ik dacht dat ik de weg van de pauper rende

Ik verloor het allemaal in de nacht

Ik verloor het allemaal in de nacht