A Winter Tale - Bobby Long

I’m pale I’ve brought it back to Winter Tale*

So spare the ghosts around my neck

The winds against the sails

I’m shivering up a storm of roadside pines

Thirst shreds the ballast cold

And shows the olden times

I’m bold and sorrow thrown into the day

Into the barrels of the sun I turned and found a way

The naked branches cut the empty air

The river birds have fled away

From all their wear and tear

The covered surface hugs the board

But keeps in the sky

A childhood glimpse that keeps you warm

But hangs you to dry

The shameful dream, the shameful face

That pulls on your heart

Those brittle winds will keep the dawn

From you at the start

So bring me choirs to ease me on my way

So bring me screams of organs for the day

So bring me choirs to brighten all the gales

So bring me screams of organs and the wails

Of winter tales

I heard a lonely voice cut through the rain

«So take away my conscious mind and

Take away my fame,»

To embrace the day to cut through my only soul

I’d starch my love of all its parts

To the blackness of burnt coal

Ik ben bleek. Ik heb het teruggebracht naar Winter Tale*

Dus spaar de geesten om mijn nek

De wind tegen de zeilen

Ik ril van een storm van dennen langs de weg

Dorst versnippert de koude ballast

En laat de oude tijden zien

Ik ben moedig en verdriet op de dag gegooid

In de vaten van de zon draaide ik me om en vond een manier

De kale takken snijden de lege lucht

De riviervogels zijn weggevlucht

Van al hun slijtage

Het bedekte oppervlak knuffelt het bord

Maar blijft in de lucht

Een glimp uit je kindertijd die je warm houdt

Maar hangt je te drogen

De beschamende droom, het beschamende gezicht

Dat trekt aan je hart

Die broze winden houden de dageraad tegen

Van jou aan het begin

Dus breng me koren om me op weg te helpen

Dus breng me geschreeuw van organen voor vandaag

Dus breng me koren om alle stormen op te fleuren

Dus breng me geschreeuw van organen en het gejammer

Van winterverhalen

Ik hoorde een eenzame stem door de regen snijden

«Dus neem mijn bewuste geest weg en

Neem mijn roem weg,»

Om de dag te omarmen om door mijn enige ziel te snijden

Ik zou mijn liefde voor al zijn onderdelen verstevigen

Naar de zwartheid van verbrande kolen