Western Rust - BLUME

Oh, Western Rust!

I wander among ruins and despair

Western dust on me

The broken oath

Between gods and men

Has blackened this land;

In silence I stare

At the world that’s crumbling down

The lilies are dancing on a nameless grave

They’re singing the requiem

For a forgotten dead:

«What once was is no longer»

We constantly repeat

While muses are drowning in an eternal sleep

Oh, Western Rust!

A poem for the greatest fall

For the twilight of the Ageless Ones

Ragingly

The Nothing devours everything in its path

What is left

But emptiness and void?

The lilies are dancing on a nameless grave

They’re singing the requiem

For a forgotten dead:

«What once was is no longer»

We constantly repeat

While muses are drowning in an eternal sleep

The brazen bells are tolling in a starless dusk;

Filled with anguish

We shiver at their prophecy:

«Who will now inherit the power of the Gods?

Oh, westerse roest!

Ik dwaal tussen ruïnes en wanhoop

Westers stof op mij

De gebroken eed

Tussen goden en mensen

Heeft dit land zwart gemaakt;

In stilte staar ik

Op de wereld die aan het afbrokkelen is

De lelies dansen op een naamloos graf

Ze zingen het requiem

Voor een vergeten dode:

«Wat ooit was, is niet meer»

We herhalen constant

Terwijl muzen verdrinken in een eeuwige slaap

Oh, westerse roest!

Een gedicht voor de grootste herfst

Voor de schemering van de Tijdlozen

woedend

Het Niets verslindt alles op zijn pad

Wat is er over

Maar leegte en leegte?

De lelies dansen op een naamloos graf

Ze zingen het requiem

Voor een vergeten dode:

«Wat ooit was, is niet meer»

We herhalen constant

Terwijl muzen verdrinken in een eeuwige slaap

De koperen klokken luiden in een sterrenloze schemering;

Gevuld met angst

We huiveren bij hun profetie:

«Wie zal nu de macht van de goden erven?