Freia - BLUME

Sitting on a stone, I stare

At the seacliffs down below:

They’re almost hidden in the mist

And only enlightened by the moon

Where’s that sweet and tender love

That once covered me with grace?

And those eyes, those shining lights!

Eternal gems in Heaven’s air

Oh, Freia!

Loud and bold my voice is calling

For your love

Like drops of summer rains, the tears

Run down my heart

Arise and stab my gloominess!

Oh, Freia!

He, who saddens thinking of your smile

Is here to ask

For absolution and forgiveness;

He waits for dawn

But the Sun won’t rise again

As lonely as that pale lighthouse

Surrounded by the fog

I wander now in the dark night

Zittend op een steen, staar ik

Bij de zeekliffen beneden:

Ze zijn bijna verborgen in de mist

En alleen verlicht door de maan

Waar is die lieve en tedere liefde

Dat me ooit met genade bedekte?

En die ogen, die stralende lichtjes!

Eeuwige edelstenen in de lucht van de hemel

Oh, Freia!

Luid en vet roept mijn stem

Voor jouw liefde

Als druppels zomerregens, de tranen

Ren door mijn hart

Sta op en steek mijn somberheid neer!

Oh, Freia!

Hij, die verdrietig aan je glimlach denkt

Is hier om te vragen

Voor absolutie en vergeving;

Hij wacht op de dageraad

Maar de zon komt niet meer op

Zo eenzaam als die bleke vuurtoren

Omringd door de mist

Ik dwaal nu in de donkere nacht