Родник - Blueberry

Словно легенда ушедших веков

Словно мираж раскалённых песков

Как бесконечности призрачный миг

Бил из земли изумрудный родник

Удивительный лес тот родник окружал

И листвой ему песню про вечность шептал

Родник в его глуши таинственно журчал

И жизнью вечной лес прекрасный наполнял

Беспечного путника от жажды спасал,

А лес его прохладной тенью покрывал

Звери и птицы тот лес наполняли

Легенда о счастье, любви и печали…

Но однажды жестокие люди пришли

И всегда он зло с собой унесли

Механический моск не имеет души

Расправа свершилась в прохладной ночи

И родник изумрудный жестокие люди связали

И всю ночь его дико дико пытали,

А под утро убили они этот родник

Лишь на земле остался слёз его блик

Под палящей звездою лес умирал

Без живительной влаги лес высыхал,

А прозрачные капли стекали с пожухлой листвы

Умирающий лес горько плакал в ночи

Словно легенда ушедших веков

Словно мираж раскалённых песков

Словно слеза на погибшей листве

Словно глубокая рана в душе

Als een legende uit vervlogen eeuwen

Als een luchtspiegeling van heet zand

Als oneindig een spookachtig moment

Een smaragdgroene bron klopte van de aarde

Geweldig bos dat de lente omringde

En met gebladerte fluisterde hij een lied over de eeuwigheid

Een bron in zijn wildernis mompelde mysterieus

En het prachtige bos vol met eeuwig leven

Hij redde een onvoorzichtige reiziger van de dorst,

En het bos bedekte hem met een koele schaduw

Beesten en vogels vulden dat bos

De legende van geluk, liefde en verdriet...

Maar op een dag kwamen er wrede mensen

En hij nam altijd het kwaad met zich mee

Mechanische Mosk heeft geen ziel

Het bloedbad vond plaats in een koele nacht

En de smaragdgroene lente wrede mensen vastgebonden

En de hele nacht martelden ze hem wild,

En in de ochtend doodden ze dit voorjaar

Alleen op de grond bleven tranen van zijn blik

Onder een brandende ster stierf het bos

Zonder levengevend vocht droogde het bos op,

En transparante druppels vloeiden uit verdord gebladerte

Het stervende bos huilde bitter in de nacht

Als een legende uit vervlogen eeuwen

Als een luchtspiegeling van heet zand

Als een traan op dode bladeren

Als een diepe wond in de ziel