Hielo - Blon

Letra de ''Hielo''

Hoy está gritando mi silencio

Ansioso por vestir otro comienzo

Los dedos que pintaban mi lienzo

Se tornaron manchas ocres dibujando menosprecio

Y por más que me avergüenzo

Si te pienso me castigo

Si te sueño me sentencio

La culpa es tuya por haberme puesto precio

La culpa es mía por subirme inconsciente al trapecio

Fuimos mártires de la impaciencia

Te llamabas luz, hoy te apellidas ausencia

Siempre fuiste tan discreta

Que no hiciste ruido ni al meter mi vida en tu maleta

Eras una forma de existencia

Camino, llegada, destino, esencia

Yo que me creía tan poeta

El viento movió tu melena y reescribió las letras

Dejaste huérfano a mi pecho

Mis manos se preguntan que cuanto median tus piernas

Ahora cuando ando hacia el lecho

Hay un camino de flores mustias que me lo recuerdan

¿Por qué te llamo en la lejanía?

Si el eco devuelve tu nombre con melancolía

Cuando abro la nevera que ironía

Hay dos cervezas, una está llena y la otra vacía

Sé vivir, porque sé pensar

Pero el raciocinio es un perro sin bozal

Cuando anhelo tus labios repito sin cesar

Que Judas también sabía besar

La última cena fue triste

Aliñaste tus excusas, pero no me comiste

Ahora pienso en cuando me quisiste

Y le rezo a las palabras que algún día me dijiste

No sé si valió la pena

El quedarme aletargado con tu canto de sirena

Hoy soy culpable de mis problemas

Si navego a la deriva en otra melodía eterna

Tus dedos eran escala

Y convertiste mis hombros en pentagrama

Cualquier virtuoso que te toca exclama

Que tu cintura es la más bella sinfonía escuchada

La luz ya perdió su brillo

Te arrancaste la corona y derrumbaste el castillo

Aún te veo desnuda por el pasillo

Y mirar para otro lado no me resulta sencillo

Caminé cegado hasta las rocas

Y la sal me recordó que existían otras bocas

Aunque un ser en soñador nunca admite su derrota

Si las riendas son firmes el tiempo no se desboca

Sirveme otro whisky con hielo

Pues mis dedos abrasados ya no guiarán su vuelo

Pues esta voz desgarrada ya no sabe a terciopelo

Pues estos ojos lustrosos ya no son puertas al cielo

Marioneta con la rabia contenida

Pero con la esperanza del que sabe que aún respira

No sé convivir con está herida

Un adiós es para siempre, un hasta luego es mentira

"IJs" tekst

Vandaag schreeuwt mijn stilte

Gretig om een ​​ander begin te dragen

De vingers die mijn doek beschilderden

Ze veranderden in okerkleurige vlekken die minachting opriepen

En hoezeer ik me ook schaam

Als ik aan je denk, straf ik mezelf

Als ik van je droom, veroordeel ik mezelf

Het is jouw schuld dat je een prijs op me hebt gezet

Het is mijn schuld dat ik bewusteloos op de trapeze klom

We waren martelaren van ongeduld

Je werd licht genoemd, vandaag is je achternaam afwezigheid

je was altijd zo discreet

Dat je geen lawaai maakte, zelfs niet toen je mijn leven in je koffer stopte

Je was een vorm van bestaan

Pad, aankomst, bestemming, essentie

Ik die dacht dat ik zo'n dichter was

De wind bewoog je manen en herschreef de tekst

Je liet mijn borst als een wees achter

Mijn handen vragen zich af hoe lang je benen zijn

Nu als ik naar het bed loop

Er is een pad van verdorde bloemen dat me eraan herinnert

Waarom roep ik je in de verte?

Als de echo je naam met melancholie teruggeeft

Als ik de koelkast open doe wat een ironie

Er zijn twee bieren, de ene is vol en de andere is leeg

Ik weet hoe ik moet leven, omdat ik weet hoe ik moet denken

Maar de rede is een hond zonder muilkorf

Als ik naar je lippen verlang, herhaal ik eindeloos

Dat Judas ook wist hoe hij moest kussen

het laatste avondmaal was triest

Je hebt je excuses gekruid, maar je hebt me niet opgegeten

Nu denk ik aan de tijd dat je van me hield

En ik bid tot de woorden die je op een dag tegen me zei

Ik weet niet of het het waard was

Lethargisch zijn met je sirenenzang

Vandaag ben ik schuldig aan mijn problemen

Als ik afdrijf in een andere eeuwige melodie

je vingers waren schaal

En je veranderde mijn schouders in een pentagram

Roept elke virtuoos die je aanraakt

Dat je middel de mooiste symfonie is die je hoort

Het licht heeft zijn glans al verloren

Je rukte de kroon eraf en haalde het kasteel neer

Ik zie je nog steeds naakt in de gang

En de andere kant op kijken valt me ​​niet mee

Ik liep blind naar de rotsen

En het zout herinnerde me eraan dat er andere monden waren

Hoewel een dromend wezen nooit een nederlaag toegeeft

Als de teugels stevig zijn, loopt de tijd niet op hol

schenk me nog een whisky on the rocks in

Want mijn verschroeide vingers zullen hun vlucht niet langer leiden

Nou, deze gescheurde stem smaakt niet meer naar fluweel

Want deze glanzende ogen zijn niet langer poorten naar de hemel

Marionet met ingehouden woede

Maar met de hoop van degene die weet dat hij nog ademt

Ik weet niet hoe ik met deze wond moet leven

Een afscheid is voor altijd, een tot ziens is een leugen