Foggy Dew - Blaggards

As down the glen one Easter morn

To a city fair rode I

Where Armed lines of proud marching men

In squadrons passed me by

No fife did hum nor battle drum

Did sound it’s dread tattoo

But the Angelus bell o’er the Liffey swell

Rang out in the foggy dew

Right proudly high over Dublin Town

They hoisted the flag of war

'Twas better to die 'neath an Irish sky

Than at Sulva or Sud El Bar

And from the plains of Royal Meath

Strong men came hurrying through

While Britannia’s Huns, with their long range guns

Sailed in from the foggy dew

'Twas England bade our Wild Geese go

And small nations might be free

But their lonely graves are by Sulva’s waves

Or the shore of the Great North Sea

Oh, had they died by Pearse’s side

Or fought with Cathal Brugha

Their names we will keep where the fenians sleep

'Neath the shroud of the foggy dew

But the bravest fell as the requiem bell

Sang mournfully and clear

For those who died that Easter tide

In the springtime of the year

And the world did gaze with deep amaze

At those fearless men, but few

Who bore the fight that freedom’s light

Would shine through the foggy dew

Oh, back through the glen I rode again

And my heart with grief was sore

For I parted then with those valiant men

Whom I never shall see more

But to and fro in my dreams I go

And I’d kneel and pray for you

For slavery fled, O glorious dead

When you fell in the foggy dew

Als in de vallei op een paasochtend

Naar een stadskermis reed ik

Waar gewapende linies van trotse marcherende mannen

In eskaders ging me voorbij

Geen fluit neuriede noch strijdtrommel

Klonk het een gevreesde tattoo

Maar de Angelus bel o'er de Liffey deining

Belde in de mistige dauw

Recht trots hoog boven Dublin Town

Ze hesen de oorlogsvlag

'Het was beter om te sterven 'onder een Ierse lucht'

Dan bij Sulva of Sud El Bar

En van de vlakten van Royal Meath

Sterke mannen kwamen haastig door

Terwijl Britannia's Hunnen, met hun langeafstandskanonnen

Van de mistige dauw naar binnen gevaren

'Twas England beval onze Wilde Ganzen te gaan'

En kleine landen zijn misschien gratis

Maar hun eenzame graven zijn bij Sulva's golven

Of de kust van de Grote Noordzee

Oh, waren ze gestorven aan Pearse's zijde?

Of vocht met Cathal Brugha

Hun namen zullen we houden waar de fenians slapen

'Neath de lijkwade van de mistige dauw

Maar de dappersten vielen als de requiembel

Treurig en duidelijk gezongen

Voor degenen die stierven tijdens de paastij

In de lente van het jaar

En de wereld staarde met diepe verbazing

Bij die onverschrokken mannen, maar weinigen

Wie droeg de strijd dat het licht van de vrijheid

Zou schijnen door de mistige dauw

Oh, terug door de vallei reed ik weer

En mijn hart van verdriet deed pijn

Want ik heb toen afscheid genomen van die dappere mannen

Die ik nooit meer zal zien

Maar heen en weer in mijn dromen ga ik

En ik zou knielen en voor je bidden

Voor de slavernij gevlucht, o glorieuze doden

Toen je viel in de mistige dauw