Blackout - The Darkest of The Hillside Thickets

Like a spell, like a stroke, like a kick in the head,

It’s like the throes of an epileptic seizure,

Like the crud that you feel after sleeping for days

Like a dream, like a trip, like a drug-induced haze

And I recall only little bits and pieces of Vague similitudes that my instinct says are not even mine

They’re not even mine

They’re not even mine

They’re not even mine

Like a slope, like a maze, like a bottomless pit

Winding around in a secret combination

Like the strain that you make trying to figure it out

Like a death, like a gap, like a watery grave

And all I hear is impossibly distorted impressions

Of a world that I’m positive is not even mine

It’s not even mine

It’s not even mine

It’s not even mine

I knew a thing or two until the time

Strange outer forces wasted my tiny mind

I could not stop it Stop it Not stop it Stop it Like an edge, like a void, like a limitless fall;

Entire lives spent in constant isolation

Like a shard from a frozen shattered aeon of time

Like a voice, like a crack, like a whispering shriek

That echoes on like it’s carpet-bombing feverish white

Jungles of thought that I’m positive are not even mine

They’re not even mine

They’re not even mine

They’re not even mine

I knew a thing or two until the time

Strange outer forces wasted my tiny mind

I could not stop it Stop it Not stop it Stop it How long have I been gone,

Tucked down inside this limbo while

My dreams are crushing me?

Enormous gulfs, enormous glyphs, enormous galleries,

Fragmented visions of a nightmare city

Full of cone-shaped beings and me I knew a thing or two until the time

Strange outer forces wasted my tiny mind

I could not stop it Stop it Not stop it Stop it Stop it

Als een spreuk, als een beroerte, als een schop tegen het hoofd,

Het is als de greep van een epileptische aanval,

Zoals de crud die je voelt na dagen slapen

Als een droom, als een reis, als een door drugs veroorzaakte waas

En ik herinner me slechts kleine stukjes en beetjes vage vergelijkingen waarvan mijn instinct zegt dat ze niet eens van mij zijn

Ze zijn niet eens van mij

Ze zijn niet eens van mij

Ze zijn niet eens van mij

Als een helling, als een doolhof, als een bodemloze put

Ronddraaien in een geheime combinatie

Zoals de spanning die je maakt om erachter te komen

Als een dood, als een gat, als een waterig graf

En alles wat ik hoor zijn onmogelijk vervormde indrukken

Van een wereld waarvan ik zeker weet dat die niet eens de mijne is

Het is niet eens van mij

Het is niet eens van mij

Het is niet eens van mij

Ik wist het een en ander tot die tijd

Vreemde uiterlijke krachten verspilden mijn kleine geest

Ik kon het niet stoppen Stop het Niet stop het Stop het Als een rand, als een leegte, als een grenzeloze val;

Hele levens doorgebracht in constante isolatie

Als een scherf uit een bevroren, verbrijzelde eon van tijd

Als een stem, als een spleet, als een fluisterende kreet

Dat galmt voort alsof het koortsachtig wit is van een tapijtbombardement

Jungles van gedachten waarvan ik zeker ben, zijn niet eens van mij

Ze zijn niet eens van mij

Ze zijn niet eens van mij

Ze zijn niet eens van mij

Ik wist het een en ander tot die tijd

Vreemde uiterlijke krachten verspilden mijn kleine geest

Ik kon het niet stoppen Stop ermee Niet stoppen Stop ermee Hoe lang ben ik weg geweest

Verscholen in deze limbo terwijl

Worden mijn dromen verpletterd?

Enorme kloven, enorme glyphs, enorme galerijen,

Gefragmenteerde visioenen van een nachtmerriestad

Vol met kegelvormige wezens en ik wist het een en ander tot die tijd

Vreemde uiterlijke krachten verspilden mijn kleine geest

Ik kon het niet stoppen Stop het Niet stoppen Stop het Stop het