Coal -

The pillars of the world were shaking like the legs of a drunk

Hot winds ripped the hats off all the ladies all about town that day

Then they caught us ran us ragged beat us bloody put us in a dirty cage

Now we’re screaming bloody murder we are starving won’t see the ocean side again

Continents and mountain ranges boats out in the harbor

Rivers clouds and cities all aflame

The sun went out the sky went red the horses our dancing in their skins

The taste of ash and sulfur on our lips

Where is my boy, where is my son.

I seem to have lost him in the crowd

He was holding to my hand just a moment ago

I know he cannot find his way he is so small he is so lean he looks like

A scrap of paper on a branch

I am flesh and you are pale, I am sleeping you are dead

We’re all playing cards as the ship goes down

We’re living as if we are not, hanging from a precipice

Shuddering and lurching off the edge

But someday this will all be gone, as fast a match can be struck

Take warning for the veil is very thin

The signs aren’t difficult to read: we tread so heavy on the ground

And one day the ground it may give way

I see you gilded gentlemen, I wish I’d set a torch to you while I still

Had the freedom of my legs.

I do not trust you with my life

I do not trust you with my past I do not trust your hands upon the world

But now I’m sunken in the ground, all my strength to move is gone and

Screaming is the last recourse that I have, you’ve left us with a barren

Earth, we know we are the aching land

A scorching waste with all the life of coal

De pilaren van de wereld trilden als de benen van een dronkaard

Hete wind rukte die dag de hoed van alle dames in de stad

Toen betrapten ze ons, renden ons in elkaar, sloegen ons verdomd en stopten ons in een vuile kooi

Nu schreeuwen we bloedige moord, we verhongeren en zullen de oceaanzijde niet meer zien

Continenten en bergketens boten in de haven

Rivieren, wolken en steden staan ​​in brand

De zon ging uit, de lucht werd rood, de paarden dansten in hun huid

De smaak van as en zwavel op onze lippen

Waar is mijn jongen, waar is mijn zoon.

Ik lijk hem kwijt te zijn in de menigte

Hij hield zojuist mijn hand vast

Ik weet dat hij zijn weg niet kan vinden hij is zo klein hij is zo mager dat hij eruit ziet

Een stukje papier op een tak

Ik ben vlees en jij bent bleek, ik slaap, jij bent dood

We zijn allemaal aan het kaarten terwijl het schip zinkt

We leven alsof we dat niet zijn, hangend aan een afgrond

Huiveren en slingeren van de rand

Maar op een dag zal dit allemaal voorbij zijn, net zo snel als een match kan worden gemaakt

Let op want de sluier is erg dun

De borden zijn niet moeilijk te lezen: we lopen zo zwaar op de grond

En op een dag kan de grond bezwijken

Ik zie jullie vergulde heren, ik wou dat ik een fakkel voor jullie zou aansteken terwijl ik nog steeds

Had de vrijheid van mijn benen.

Ik vertrouw je niet met mijn leven

Ik vertrouw je niet met mijn verleden Ik vertrouw je handen niet op de wereld

Maar nu ben ik verzonken in de grond, al mijn kracht om te bewegen is verdwenen en

Schreeuwen is het laatste middel dat ik heb, je hebt ons verlaten met een onvruchtbare

Aarde, we weten dat we het pijnlijke land zijn

Een verschroeiende verspilling met de levensduur van steenkool