Dissonance - Black Lodge

«Painted numbly pacing rooms

Drowining in deepsea sleep

Dancing a sweeter life in

Slow pursuit of the evergreen

Lustre radiating blood

Veiled in crimson monochrome

Passified dissolved in

Rust red corrosion»

Whisper to me unattainable one

I stand a beggar to her

She the featureless river of all I know to want

«Reach for my image

Let our bauty resound

The want of me is yours to feel but

Myself is mine alone»

In the dissonance of desire she dances with my demons

And walks with my dispair

She is the emptiness inside me, the rainbow out of reach

Yet she calls for me to reach out for her again, I reach for her again

By her effeminate touch, love pain and beauty are released as one

What is she but my own creation, all what life fails to give

Her name overpowering want

Current drawing me to nothing hungry I follow

Dissonance of desire, of defence I am deprived

I am deprived of power to love presently

Stripped of fear and foolish pride

Leave me

To let her go is death

I have nothing except sardonic me

«Sink into deep»

I’m drowning

«Name be lost for years»

Be silent

«Submit your will to me and sleep»

You shall be forgotten

«And what if

What if all it takes is hope»

I grow tired in the search, I grow tired of waiting

Hope is what life has granted me, lies is what hope proves to be

A faint whisper lingers on

How can I denounce her name, capture her soul

Her face will change with my lust

Her voice the source of grief, essence of life

The rainbow’s black in my eyes

«Geschilderde gevoelloos ijsberende kamers

Verdrinken in diepzeeslaap

Een zoeter leven dansen in

Langzame achtervolging van de evergreen

Glans uitstralend bloed

Gesluierd in karmozijnrood zwart-wit

Passief opgelost in

Roest rode corrosie»

Fluister me een onbereikbare

Ik sta een bedelaar voor haar

Zij is de karakterloze rivier van alles wat ik weet te willen

«Reik naar mijn afbeelding

Laat onze bauty weerklinken

De behoefte aan mij is aan jou om maar te voelen

Ik ben alleen van mij»

In de dissonantie van verlangen danst ze met mijn demonen

En loopt met mijn wanhoop mee

Zij is de leegte in mij, de regenboog buiten bereik

Toch roept ze me op om weer naar haar uit te reiken, ik reik weer naar haar uit

Door haar verwijfde aanraking komen liefde, pijn en schoonheid als één geheel vrij

Wat is zij anders dan mijn eigen creatie, alles wat het leven niet kan geven

Haar naam overweldigend verlangen

De stroom trekt me naar niets hongerig dat ik volg

Dissonantie van verlangen, van verdediging Ik ben beroofd

Ik ben momenteel beroofd van de kracht om lief te hebben

Ontdaan van angst en dwaze trots

Verlaat me

Haar laten gaan is de dood

Ik heb niets behalve sardonisch

«Zink in het diepe»

Ik verdrink

«Naam is jarenlang verloren»

Zwijg

«Leg uw wil aan mij voor en slaap»

Je zult worden vergeten

«En wat als

Wat als er alleen hoop nodig is»

Ik word moe van het zoeken, ik word moe van het wachten

Hoop is wat het leven me heeft geschonken, leugens is wat hoop blijkt te zijn

Een zacht gefluister blijft hangen

Hoe kan ik haar naam aan de kaak stellen, haar ziel vangen?

Haar gezicht zal veranderen met mijn lust

Haar stem de bron van verdriet, de essentie van het leven

De regenboog is zwart in mijn ogen