Blue Silver Red -

They focused on the hill

A tower loomed in near space

Other things seemed out of phase

Sure, Jan and Tom had faith

How persuasive an ideal

Everything to everyone

Waiting for the moment to come

And every waking hour is the waiting that’s done

Writing, thinking and building of expectations

Meetings weekends, melting of constellations

And time is out of time and is turning

Putting people into spaces

Taking others out of time

The savant wants for saving now

She’s waiting for someone to run

And every waking hour is the waiting that’s done

Distant and distance, in a pivotal moment broken

For now it’s done caring and is ready to

Go on home

And time is out of time.

And is turning

«So sorry, does it matter anymore?»

Her movement, charged with wonder

The wonder is she’s there at all.

«So sorry.»

The tower looms unreal

Someone somewhere calling

Running fast on empty words

To the edge of the known world

Some may be afraid, maybe take the easy way

Turn and face the rage

So «sorry» counts for nothing in the end

No, it never really mattered

(but the meaning lies between the words.)

Hidden deep within words

And time is out of time… and is lost

Ze richtten zich op de heuvel

Een toren doemde op in de buurt van de ruimte

Andere dingen leken uit fase

Tuurlijk, Jan en Tom hadden vertrouwen

Hoe overtuigend een ideaal

Alles voor iedereen

Wachten op het moment dat komt

En elk wakker uur is het wachten dat gedaan is

Schrijven, denken en bouwen aan verwachtingen

Vergaderweekenden, smelten van sterrenbeelden

En de tijd heeft geen tijd meer en is aan het draaien

Mensen in ruimtes plaatsen

Anderen uit de tijd halen

De savant wil nu sparen

Ze wacht tot iemand wegrent

En elk wakker uur is het wachten dat gedaan is

Afstand en afstand, op een cruciaal moment gebroken

Voor nu is het zorgzaam gedaan en is het klaar om

Ga naar huis

En de tijd heeft geen tijd meer.

En draait

"Sorry, maakt het nog uit?"

Haar beweging, geladen met verwondering

Het wonder is dat ze er überhaupt is.

«Sorry.»

De toren doemt onwerkelijk op

Iemand belt ergens

Snel rennen op lege woorden

Naar de rand van de bekende wereld

Sommigen zijn misschien bang, misschien nemen ze de makkelijke weg

Draai je om en ga de woede onder ogen

Dus «sorry» telt uiteindelijk voor niets

Nee, het deed er nooit echt toe

(maar de betekenis ligt tussen de woorden.)

Diep verborgen in woorden

En de tijd heeft geen tijd meer... en is verloren