Iceberg - BGL

Sache qu’on peut broyer du noir tout en étant pâle

Déploie tes ailes, envole-toi, l’ascenseur est en panne

Merde, j’vais repartir dans un délire mystique

La foudre me guette du coin d’l'œil, respire

Pour trouver l’inspiration, être pris dans un vortex, créer d’nouvelles

aspirations

Être un subordonné m’insupporte, j’ai jamais su m’ordonner

Les démons ont d’mandé ma plume, j’aurais pas dû leur donner

Maintenant, je suis perdu entre ciel et terre, j’assure, j’me rassure entre

guerres et paix

'core un nuit agitée, comment j’ai pu imaginer tant de choses?

Le cauchemar reste le meilleur réveil

Soit trop haut, soit trop bas

J’veux admirer la galaxie sans me défoncer aux amphét'

Je suis descendu au paradis et je suis remonté aux Enfers

Fêlé, loin d'être fainéant, fini de rêvasser vers l’Infini

J’arrêterai quand j’verrai ma gueule imprimée sur un vinyle

Je donne un récit affolant, jeune assassin donne un concert, micro caché dans

un étui à violon

Je deviens cyborg, ma plume vient outiller l’anatomie

Tellement de feuilles usées, j’ai dû bousiller l’Amazonie

Je suis perché, y a des traces de pas sur le plafond

J’irai chercher c’qui me revient de droit dans les bas fonds

Viens dans ma barque, j’veux traverser le Styx

Inverser la tendance, voir mon histoire sur Netflix

Je me rassure, t’inquiète, tu crèveras pas seul

Fini la salade, maintenant, je fume des trèfles à trois feuilles

J’veux d’la chance de mon côté, j’veux dissiper la brume

Pas dire «Ici, c’est la rue» avec un verre de codé', ça, c’est pas mes codes et

J’viens baffer tous les coqs de la basse-cour pour marquer mon époque avant le

son des cloches

J’me vois sur une scène enflammée, un micro dans la main

J’aurai taffé tant d’années, condamné à écrire à la mort

C’est beau d’croire en ses rêves mais faut pas se perdre

Parfois, y a aucune face cachée sous l’iceberg

Malgré les mises en garde, tu sais bien qu’j’vais pas ralentir

Caché en Isengard, j’vois des flammes dans un palantir

J’y vois pas d’avenir stable, tous mes amis s’cassent

Enchaîné à mon navire comme sur Amistad

Parti du fond de la classe, on franchira l’estrade

J’arrêterai quand notre musique remplira les stades

C’est pas une envie, c’est une promesse

J’ai pas envie de connaître tout l’monde mais faut que tout le monde me

connaisse

Une belle envie de gloire guidée par des idées malsaines

J’vois chaque scène que j’fais comme une grande victoire

Et j’ai accepté l’idée que la célébrité me

Tourne le dos comme une fille que j’aime et qui sait que j’suis

Condamné à vivre comme ça, au fond, j’le sais, je l’accepte

Je serai jamais un homme sage

La vie, un livre, j’espère écrire à la bonne page

Le navire est à nous, les amis, à l’abordage

J’me vois sur une scène enflammée, un micro dans la main

J’aurai taffé tant d’années, condamné à écrire à la mort

C’est beau d’croire en ses rêves mais faut pas se perdre

Parfois, y a aucune face cachée sous l’iceberg

J’mène une vie nocturne à la r’cherche de la bonne étoile

Trois ans d’vie commune, y a qu’ma plume pour m'épouser

J’connais mes envies par cœur, j’ai d’l’encre sur le bout des doigts

J’t’oublierai jamais, t’es la prunelle de mes couplets

Weet dat je kunt mopperen terwijl je bleek bent

Spreid je vleugels, vlieg weg, de lift is stuk

Shit, ik ga vertrekken in een mystiek delirium

Bliksem kijkt vanuit mijn ooghoeken naar me, adem

Om inspiratie op te doen, gevangen te worden in een draaikolk, om iets nieuws te creëren

aspiraties

Ik kan er niet tegen om een ​​ondergeschikte te zijn, ik wist nooit hoe ik mezelf moest organiseren

De demonen vroegen om mijn veer, ik had ze niet moeten geven

Nu ben ik verdwaald tussen hemel en aarde, verzeker ik, ik stel mezelf gerust tussen

oorlogen en vrede

'Nog een rusteloze nacht, hoe kon ik me zoveel dingen voorstellen?

De nachtmerrie blijft het beste ontwaken

Of te hoog of te laag

Ik wil de melkweg bewonderen zonder high te worden van amfetaminen

Ik ging naar de hemel en ik ging naar de onderwereld

Gebarsten, verre van lui, klaar met dagdromen naar het Oneindige

Ik stop als ik mijn gezicht op vinyl zie

Ik vertel een gekmakend verhaal, een jonge huurmoordenaar geeft een concert, microfoon erin verstopt

een vioolkoffer

Ik word een cyborg, mijn pen komt om de anatomie uit te rusten

Zoveel versleten bladeren, ik moest de Amazone verpesten

Ik ben neergestreken, er zijn voetafdrukken op het plafond

Ik ga halen wat rechtmatig van mij is in het ondiepe water

Kom in mijn boot, ik wil de Styx oversteken

Keer het tij, zie mijn verhaal op Netflix

Ik stel mezelf gerust, maak je geen zorgen, je gaat niet alleen dood

Geen salade meer, nu rook ik klavertje drie

Ik wil het geluk aan mijn zijde, ik wil de mist verdrijven

Niet zeggen "Hier is de straat" met een glaasje code, dat zijn niet mijn codes en

Ik kom alle hanen op het boerenerf slaan om mijn jaartelling voor de

Carol van de klokken

Ik zie mezelf op een vurig podium staan, een microfoon in mijn hand

Ik zou zoveel jaren hebben gewerkt, veroordeeld om tot mijn dood te schrijven

Het is leuk om in je dromen te geloven, maar verdwaal niet

Soms is er geen verborgen gezicht onder de ijsberg

Ondanks de waarschuwingen weet je dat ik niet langzamer ga rijden

Verborgen in Isengard zie ik vlammen in een palantir

Ik zie geen stabiele toekomst, al mijn vrienden gaan uit elkaar

Geketend aan mijn schip zoals op Amistad

Vanaf de achterkant van de klas gaan we het podium over

Ik stop als onze muziek de stadions vult

Het is geen wens, het is een belofte

Ik wil niet iedereen kennen, maar iedereen moet het me vertellen

weten

Een mooi verlangen naar glorie geleid door ongezonde ideeën

Ik zie elke scène die ik doe als een grote overwinning

En ik accepteerde het idee dat roem dat wel zou doen

Keer je de rug toe als een meisje van wie ik hou, wie weet dat ik het ben

Veroordeeld om zo te leven, diep van binnen weet ik het, ik accepteer het

Ik zal nooit een wijs man zijn

Het leven, een boek, hoop ik op de juiste pagina te schrijven

Het schip is van ons, vrienden, boord

Ik zie mezelf op een vurig podium staan, een microfoon in mijn hand

Ik zou zoveel jaren hebben gewerkt, veroordeeld om tot mijn dood te schrijven

Het is leuk om in je dromen te geloven, maar verdwaal niet

Soms is er geen verborgen gezicht onder de ijsberg

Ik leid een nachtleven op zoek naar de gelukkige ster

Drie jaar samenwonen, alleen mijn pen om met me te trouwen

Ik ken mijn verlangens uit mijn hoofd, ik heb inkt op mijn vingertoppen

Ik zal je nooit vergeten, je bent de appel van mijn verzen