Bernsteinlegende -

War eine Zeit, da war ein Gott verliebt

In eine Taube weiß und rein

Hat sie gejagt, jedoch die Taube flog

In einen Wald ganz tief hinein

Es war der Wald ein alter guter Wald

Und einen Gast verriet er nie

Da kam der Gott mit Blitz und Donnerschlag

Und goß den Regen über sie

Oh Wald, lieber Wald

Mir ist so kalt

Oh Wald, lieber du

Du deck' mich zu

Regen bis daß der Wald im Meer versank

Aber die Taube flog nicht auf

Starb, wo sie saß, mit einem letzten Dank

Da ging der Wald in Tränen auf

Und wenn wir heut' an einem Meeresstrand

Seh’n einen kleinen klaren Stein

Nehmen wir ihn verzaubert in die Hand

Kann’s nur des Waldes Träne sein

Er was een tijd dat een god verliefd was

In een duif wit en puur

Achtervolgde haar, maar de duif vloog

Diep in een bos

Het bos was een oud goed bos

En hij heeft nooit een gast verraden

Toen kwam de god met bliksem en donder

En stortte de regen over haar heen

Oh bos, lief bos

ik heb het zo koud

Oh bos, lieve jij

Je dekt me toe

Regen tot het bos in zee zonk

Maar de duif vloog niet

Stierf waar ze zat met een laatste bedankje

Toen barstte het bos in tranen uit

En als we vandaag op een zeestrand zijn

Zie een kleine heldere steen

Laten we het betoverd in onze handen nemen

Het kunnen alleen de tranen van het bos zijn