Chuva - Berg

As coisas vulgares que há na vida

não deixam saudade,

só as lembranças que doem ou fazem sorrir.

Há gente que fica na história, na história da gente,

e outras de quem digo o nome, lembramos ouvir.

São emoções que dão vida

à saudade que trago,

aquelas que tive contigo e acabei por perder.

Há dias que marcam a alma e a vida da gente,

e aquele em que tu me deixaste não posso esquecer.

A chuva molhava-me o rosto, gelado e cansado,

as ruas que a cidade tinha, já eu percorrera,

ai meu choro de moço perdido, gritava à cidade, que o fogo do amor sobre chuva

à instantes morrera.

A chuva ouviu e calou o segredo à cidade,

e eis que ela bate no vidro, trazendo a saudade.

a chuva molhava-me o rosto, gelado e cansado,

as ruas que a cidade tinha, já eu percorrera,

aii meu choro de moço perdido, gritava à cidade,

que o fogo do amor sobre chuva à instantes morrera.

A chuva ouviu e calou o segredo à cidade,

e eis que ela bate no vidro, trazendo a saudade.

E eis que ela bate no vidro, trazendo a saudade.

oh oh oh oh oh.

De vulgaire dingen die er zijn in het leven

niet missen,

alleen herinneringen die pijn doen of je doen glimlachen.

Er zijn mensen die in de geschiedenis blijven, in onze geschiedenis,

en andere wiens naam ik zeg, we onthouden om te luisteren.

Het zijn emoties die leven geven

het verlangen dat ik breng,

degene die ik bij jou had en die ik uiteindelijk verloor.

Er zijn dagen die de ziel en het leven van mensen markeren,

en degene die je me hebt nagelaten, kan ik niet vergeten.

De regen maakte mijn gezicht nat, koud en moe,

de straten die de stad had, had ik al gelopen,

oh mijn schreeuw van een verloren jongeman, ik schreeuwde naar de stad, dat het vuur van liefde over regen

even later stierf hij.

De regen hoorde en hield het geheim voor de stad,

en zie, ze slaat op het glas en wekt het verlangen op.

de regen maakte mijn gezicht nat, koud en moe,

de straten die de stad had, had ik al gelopen,

oh mijn kreet van verloren jongeman, ik schreeuwde naar de stad,

dat het vuur van liefde over regen zojuist was gedoofd.

De regen hoorde en hield het geheim voor de stad,

en zie, ze slaat op het glas en wekt het verlangen op.

En zie, ze slaat tegen het glas en roept het verlangen op.

Oh Oh oh oh oh.