Styrofoam Heart - Bent Knee

I gave her a fake smile, she threw me a real frown

Styrofoam heart buried in the ground

I ask her how she felt, she told me she didn’t know

When the water rises high where will she be, who will I hold

Everything is crumbling, decaying, falling apart

We let this happen in the first place (we were fragile from the start)

Aliens in our own skin, stranger in our neighborhood

Hope the last two people on earth will

Love each other like no one could

Love each other like no one could

I wrote her a letter on laminated paper

A dripping mess of marker all around

And when she opened the message, and just could not read it

She stormed outside and threw it on the ground

Everything is crumbling, decaying, falling apart

We let this happen in the first place (we were fragile from the start)

Aliens in our own skin, strangers in our neighborhood

Hope the last two people on earth will

Love each other like no one could

Love each other like no one could

She dug up my cold white heart and dropped it in my hands

She looked away from me and said she couldn’t understand

How could I hide this for so long, I kept it here for years

I let it rot beneath our feet, suppressing all my tears

She put out her cigarette, and reached for another

Styrofoam heart in my hand, melting in the sun

Ik gaf haar een nep-glimlach, ze wierp me een echte frons

Hart van piepschuim begraven in de grond

Ik vraag haar hoe ze zich voelde, ze vertelde me dat ze het niet wist

Wanneer het water hoog stijgt, waar zal ze zijn, wie zal ik vasthouden?

Alles is aan het afbrokkelen, vergaan, uit elkaar vallen

We hebben dit in de eerste plaats laten gebeuren (we waren vanaf het begin kwetsbaar)

Vreemdelingen in ons vel, vreemdeling in onze buurt

Ik hoop dat de laatste twee mensen op aarde dat ook doen

Houd van elkaar zoals niemand dat kan

Houd van elkaar zoals niemand dat kan

Ik schreef haar een brief op gelamineerd papier

Een druipende puinhoop van marker rondom

En toen ze het bericht opende en het gewoon niet kon lezen

Ze stormde naar buiten en gooide het op de grond

Alles is aan het afbrokkelen, vergaan, uit elkaar vallen

We hebben dit in de eerste plaats laten gebeuren (we waren vanaf het begin kwetsbaar)

Vreemdelingen in onze huid, vreemden in onze buurt

Ik hoop dat de laatste twee mensen op aarde dat ook doen

Houd van elkaar zoals niemand dat kan

Houd van elkaar zoals niemand dat kan

Ze groef mijn koude witte hart op en liet het in mijn handen vallen

Ze keek van me weg en zei dat ze het niet begreep

Hoe kon ik dit zo lang verbergen, ik heb het hier jaren bewaard?

Ik liet het wegrotten onder onze voeten en onderdrukte al mijn tranen

Ze deed haar sigaret uit en reikte naar een andere

Hart van piepschuim in mijn hand, smeltend in de zon