For the Empty - Basilica

Not many sounds echo off the bark that forms your tree

Your branches hold the rope that chokes the life from my breathing

Each gnarled strand cuts deeper into what was human flesh

But this shell doesn’t feel, this shell is broken, numb unrest

My tomb

When I’m gone lay me in the home I never made

Scatter my ashes on your heart, where they’re sure to blow away

Leave the stone blank to reflect the emptiness in my nglect

Eventually I’ll be as mpty to you as the emptiness in my respect

Oh, how your limbs can hold so much weight I’ll never know

The cracks on my trunk were deeper than the roots from yours could grow

I’ll soon learn the heavier burden, the shell or the soul

Whereas you will only know my torment as long as this rope holds

My tomb

You can’t make me stay

You can’t hold my weight

You can’t make me stay

You can’t fix my hate

Niet veel geluiden weerkaatsen van de schors die uw boom vormt

Je takken houden het touw vast dat het leven uit mijn ademhaling verstikt

Elke knoestige streng snijdt dieper in wat menselijk vlees was

Maar deze schelp voelt niet, deze schelp is gebroken, gevoelloze onrust

Mijn graf

Als ik weg ben, leg me dan in het huis dat ik nooit heb gemaakt

Strooi mijn as op je hart, waar ze zeker zullen wegwaaien

Laat de steen blanco om de leegte in mijn hoek weer te geven

Uiteindelijk zal ik voor jou net zo leeg zijn als de leegte in mijn respect

Oh, hoe je ledematen zoveel gewicht kunnen dragen, ik zal het nooit weten

De scheuren in mijn stam waren dieper dan de wortels van de jouwe konden groeien

Ik zal snel de zwaardere last leren, de schaal of de ziel

Terwijl je mijn kwelling alleen zult kennen zolang dit touw het houdt

Mijn graf

Je kunt me niet dwingen te blijven

Je kunt mijn gewicht niet dragen

Je kunt me niet dwingen te blijven

Je kunt mijn haat niet oplossen