A Diferença - Barros

A diferença do frio e o natural

É a mesma da alma e o carnal, paciência e.

Consciência onde é a permanência

Da desilusão, nos encontramos sem razão

Mal são as coisas que te tiram de si

Mas pior é não ver as pequenas, o óbvio

Jesus dava parábolas e entendiam

Ele não precisava em si ser lógico

O pódio é o que todos inventam

Ou seja, existem imaginações tamanhas

Mas não se pode esquecer que.

Sempre haverá montanhas atrás de montanhas

Nada já nasce ganho, tudo se ganha

Num mundo onde encher o ego.

É melhor do que a banha

Mentira ecoa muito mais que eco

Não pense em ecológico, não acredite

Nós «memo» destruiu a terra

Enquanto ela berra, o que nós permite

O ciclo só se renova, não se encerra

Serra serrador, cortou a árvore do produtor

Se cair vai machucar, vamos morrer.

Sem exitar, pelo o que podíamos evitar

Plantas e vulcões, tipo não se tocam

Meu coração em ti é tipo roupa gasta

Todo o tempo que passei e fiz por ti, sorriso

Hoje desbotam, e não bota romântico nisso

A vida é uma folha em branco que colorimos

Com cores rimos, com arte rimo

Pros bico rino… plastia, pessoas de plástico

Latia, achavam graça quando lá não tinha

Simples, diversão tipo sátira

Futuro sem atirar, com uma pá de ideia

Cultivei, flor desabrochou, vivo nela

Bela, más são as celas, cenas velhas

Cavalo branco de Napoleão não tinha cor

Já que… antigamente era preto e branco

Mas pelo menos eram só nas fotos, valor

Hoje são nas mentes e no famigerado amor

Cor que «Paint» não pinta, pega a cinta

Hoje tu leva uma surra, senhor da…

Engenhosidade burra, tu é ogro e «nóis» urra

É tempestade, choro é chuva

Lua é o grito, mostrando que luz ainda há

Dizendo vá já, antes que jaz vá

Pensando bem, pra que?

Se meu epitáfio não é o que cês vão ler

Rico de conhecimento, mas no bolso pobre

Governo entende: «então me cobre»

Nobre, caio na real, nos ensinam chacina

Chega a ser cômico, trágico como isso rima

Alcanço o céu, papai noel, telhados

Chaminé, caio do céu, fogo pra todos lados

Fardos, encontro lares em tantos lugares

Mas o que quero é nos ares

O sol bate, nos alimenta, mente cresce

Ferramenta de prece, realidade reverte

Quando se entende, vente e ideia varrida

Continuamos inertes dessa briga

A paz não chega, e os seres são instintos

Humano burro, ainda diz que foi por instinto

Finto, fita louca

Devia é passar fita na tua boca

Sopra a vida, emane amor, nova safra

Mais um louvor, tô inteiro

Com corpo cheio do senhor

A luz no fim do túnel, repleto de ilusão

Confusão nas vossas mentes, ressurreição

Não entrei no túnel, fiz meu caminho (um só…)

Não tolero, se for pra esperar morrer

Com as próprias pernas me atropelo

Pão sobre a mesa de cada dia, vazia

Quem enfeita a vida é você, incerteza

Se o amanhã virá ou não, gosto sutileza

Paladar tirolesa, não tira a lesão

Difícil atravessar uma barreira

E aparecer mais três

Tem uns que falam: «que coragem de vocês», solto o riso

Não precisa ter coragem pra fazer o que é preciso

Het verschil tussen koud en natuurlijk

Het is hetzelfde als dat van de ziel en het vleselijke, geduld en.

Bewustzijn van waar de permanentie is

Van de desillusie bevonden we ons zonder reden

Kwaad zijn de dingen die je uit jezelf halen

Maar erger is het niet zien van de kleintjes, de voor de hand liggende

Jezus vertelde gelijkenissen en ze begrepen het

Hij hoefde niet logisch te zijn

Het podium is wat iedereen verzint

Dat wil zeggen, er zijn zulke verbeeldingskracht

Maar dat mag je niet vergeten.

Er zullen altijd bergen na bergen zijn

Niets wordt verdiend geboren, alles wordt verdiend

In een wereld waar je je ego kunt vullen.

Het is beter dan reuzel

Leugen echoot veel meer dan echo

Denk niet aan ecologisch, geloof niet

Wij «memo» vernietigden de aarde

Terwijl ze schreeuwt, wat staan ​​we toe

De cyclus wordt alleen vernieuwd, hij eindigt niet

Zaag zag, hakte de boom van de producent om

Als het valt, zal het pijn doen, we zullen sterven.

Zonder aarzeling, voor wat we konden vermijden

Planten en vulkanen, alsof ze elkaar niet raken

Mijn hart in jou is als versleten kleding

Alle tijd die ik besteedde en het voor jou deed, glimlach

Vandaag vervagen ze, en stop er geen romantiek in

Het leven is een blanco vel dat we kleuren

Met rijmende kleuren, met rijmende kunst

Pros neuscorrectie ... plastische chirurgie, plastische mensen

Bark, ze vonden het grappig toen er geen was

Eenvoudig, satire-achtig plezier

Toekomst zonder schieten, met een schep ideeën

Ik heb het gekweekt, de bloem bloeide, ik leef erin

Mooi, maar zijn de cellen, oude taferelen

Het witte paard van Napoleon had geen kleur

Sinds... vroeger was het zwart en wit

Maar ze stonden tenminste alleen op de foto's, waarde

Vandaag zijn ze in de gedachten en in de beroemde liefde

Kleur die «Paint» niet schildert, neemt de riem

Vandaag wordt u geslagen, heer van...

Stomme vindingrijkheid, je bent een boeman en 'ons' brult

Het is een storm, huilen is regen

Maan is de schreeuw, die laat zien welk licht er nog is

Ga nu zeggen, voordat het liegt, ga

Bij nader inzien, waarom?

Als mijn grafschrift niet is wat je gaat lezen

Rijk aan kennis, maar in een arme zak

Overheid begrijpt: «bedek me dan»

Noble, ik word echt, ze leren ons slachten

Het wordt komisch, tragisch als het rijmt

Ik reik naar de lucht, de kerstman, daken

Schoorsteen, ik val uit de lucht, overal vuur

Lasten, ik vind huizen op zoveel plaatsen

Maar wat ik wil hangt in de lucht

De zon brandt, voedt ons, de geest groeit

Hulpmiddel van gebed, de realiteit keert zich om

Als je het begrijpt, waait de wind het idee weg

We blijven inert van dit gevecht

Vrede is niet genoeg, en wezens zijn instincten

Stom mens, zegt nog steeds dat het instinct was

Finto, gekke tape

Je moet tape over je mond doen

Adem leven, straal liefde uit, nieuwe oogst

Nog een compliment, ik ben heel

Met een lichaam vol van de Heer

Het licht aan het einde van de tunnel, vol illusie

Verwarring in je geest, opstanding

Ik ging de tunnel niet in, ik baande me een weg (slechts één...)

Ik tolereer het niet, als ik moet wachten om te sterven

Met mijn eigen benen loop ik over mezelf heen

Brood op de lege tafel van alledag

Jij bent degene die het leven siert, onzekerheid

Of morgen komt of niet, ik hou van subtiliteit

Tiroolse smaak, verwijdert de laesie niet

Moeilijk om een ​​barrière te passeren

En er verschijnen er nog drie

Er zijn er die zeggen: «wat dapper van jullie», barstte ik in lachen uit

Je hebt geen moed nodig om te doen wat nodig is