Despetalada - Barro

Rosa flor desabrocha

Cabrocha

Quando sai de madruga

Vê

A vida é clara

Cravo bravo e traiçoeiro

Uiva um brado fulminante

Vê a Rosa e despetala

Por tara

Desgraçou uma vida rara

No passo do tempo

Me traz alento

Na sombra do assombro

Dos olhos sedentos

No gosto o amargo

Me mata por dentro

No rosto desgosto

Na boca veneno

E eu vivia assim

Tão desesperada

E a poesia em mim

Me trocou pelo nada

E eu me via assim

Tão desesperada

E essa dor em mim

Já não sofro calada

E quem vai ser o primeiro a ser Deus?

roze bloem bloeit

geit

Als je bij zonsopgang vertrekt

zien

Het leven is duidelijk

Wilde en verraderlijke anjer

Huilt een vernietigende kreet

Zie de roos en scheur hem uit elkaar

door tarra

Een zeldzaam leven in ongenade gevallen

In de loop van de tijd

brengt me adem

In de schaduw van verbazing

van de dorstige ogen

Ik hou niet van bitter

doodt me van binnen

Op het verontwaardigde gezicht

Gif in de mond

En ik leefde zo

zo wanhopig

En de poëzie in mij

ruilde me voor niets

En ik zag mezelf zo

zo wanhopig

En deze pijn in mij

Ik lijd niet langer in stilte

En wie zal de eerste zijn die God is?