Red -

On a late Tuesday afternoon

The sun shone grey in the Massachusetts sky

Red walked into his living room

Found his mother with a tear in her eye

Times have changed, or so it seemed

Boys became men at the age of seventeen

Red was one of those, oh you know

What choice did they have other than to go?

So they went one by one

They found no comfort from that Vietnam sun

They wiped the sweat and blood from their face

And all they wondered when to find their saving grace

Each and every day you know they watched their brothers fall

They drink heavy at night and try to forget it all

Didn’t know if they would rather be alive or dead?

Oh this is the story of a man named Red

Telling tales of darkness

No legless man is harmless

Heartlessly described by a gun

Oh I can smell the gunpowder

The quiet cries getting louder

All this pain echoes in his head

This is the story of a man named Red

He walks the streets alone now

He can’t quite understand how

He was the one to make it home

He came out just as he went in

Oh no, no, no if you could only see within

He lies awake and looks at his wife

Motionless and helpless

She has never felt this so but she knows what it’s like

Living with these emotions each and every day

He still hears the orders calling calling, «Fire away!»

Yeah, yeah, no.

Taken by the government yeah, no

One by one they went

But they didnt come back

Well I’m telling tales of darkness

No legless man is harmless

Heartlessly described by a gun

Oh I can smell the gunpowder

The quiet cries getting louder

All this pain echoes in his head

This is the story of a man named Red

The story of a man named Red

Well they couldn’t have resisted

I guess the government insisted, yea

That their new best friends, oh that their new friends

Should die in their arms, die in their arms, yea

Oh no

Op een late dinsdagmiddag

De zon scheen grijs in de lucht van Massachusetts

Rood liep zijn woonkamer binnen

Vond zijn moeder met een traan in haar oog

De tijden zijn veranderd, zo leek het tenminste

Jongens werden mannen op hun zeventiende

Rood was een van die, oh weet je?

Welke andere keuze hadden ze dan te gaan?

Dus ze gingen een voor een

Ze vonden geen troost van die Vietnamese zon

Ze veegden het zweet en het bloed van hun gezicht

En alles wat ze zich afvroegen wanneer ze hun reddende genade konden vinden?

Elke dag weet je dat ze hun broers hebben zien vallen

Ze drinken 's nachts zwaar en proberen het allemaal te vergeten

Wist u niet of ze liever levend of dood zouden zijn?

Oh dit is het verhaal van een man genaamd Red

Verhalen van duisternis vertellen

Geen enkele man zonder benen is ongevaarlijk

Harteloos beschreven door een pistool

Oh, ik kan het buskruit ruiken

De stille kreten worden luider

Al deze pijn echoot in zijn hoofd

Dit is het verhaal van een man genaamd Red

Hij loopt nu alleen over straat

Hij kan niet helemaal begrijpen hoe?

Hij was degene die thuiskwam

Hij kwam naar buiten zoals hij naar binnen ging

Oh nee, nee, nee als je maar naar binnen kon kijken

Hij ligt wakker en kijkt naar zijn vrouw

Bewegingloos en hulpeloos

Ze heeft dit nog nooit zo gevoeld, maar ze weet hoe het is

Elke dag met deze emoties leven

Hij hoort nog steeds de bevelen roepen: "Vuur maar!"

Ja, ja, nee.

Genomen door de overheid, ja, nee

Een voor een gingen ze

Maar ze kwamen niet terug

Nou, ik vertel verhalen over duisternis

Geen enkele man zonder benen is ongevaarlijk

Harteloos beschreven door een pistool

Oh, ik kan het buskruit ruiken

De stille kreten worden luider

Al deze pijn echoot in zijn hoofd

Dit is het verhaal van een man genaamd Red

Het verhaal van een man genaamd Red

Nou, ze hadden het niet kunnen weerstaan

Ik denk dat de regering erop stond, ja

Dat hun nieuwe beste vrienden, oh dat hun nieuwe vrienden

Zou in hun armen moeten sterven, in hun armen moeten sterven, ja

Oh nee