Der Scheitel - Balbina

Ich bin nicht zu fassen, wie Wasser

Ich bin anwesend, doch woanders

Ich stehe mit den Sohlen auf dem Boden

Doch ich bin irgendwo schwerelos

Der Himmel gähnt und legt sich hin

Auf meine Stirn, weil er so träge ist

Wir schweben vor uns hin, während wir dösen

Ich schau den Wolken zu, wie sie zerbröseln

Ich hör mir zu beim älterwerden

Und während sich die Haare weißer färben

Vergeht ganz angenehm: ein bisschen Leben

Ein bisschen Leben nebenher

Nirgends, bin ich so frei

Wie unter meinem Scheitel

Und da bleib ich ein Weilchen

Und da bleib ich ein Weilchen!

Ich stehe drüber, über dem über

Ich fühle nichts, das mich betrübt

Alles was mir Grenzen setzt, ist nicht echt

Ich grenz mich ab von dem Schlechten

Mit jedem Atmer, werden Fakten egaler

Das da um mich rum, ist nicht real!

In meinem Kopf lebt die Realität

Ich kann es hinter den Augen doch sehen!

Ich hör mir zu, beim älterwerden

Und während sich die Haare weißer färben

Vergeht ganz angenehm: ein bisschen Leben

Ein bisschen Leben nebenher

Nirgends, bin ich so frei

Wie unter meinem Scheitel

Und da bleib ich ein Weilchen

Und da bleib ich ein Weilchen!

Und während der Kalender

Seine Seiten ständig ändert

Bleib ich fest an einer Stelle

Und schau mir die Welt an

Ik ben ongelooflijk, zoals water

Ik ben aanwezig, maar ergens anders

Ik sta met mijn zolen op de grond

Maar ik ben ergens gewichtloos

De lucht gaapt en gaat liggen

Op mijn voorhoofd omdat ik zo lui ben

We drijven terwijl we snoozen

Ik kijk naar de wolken terwijl ze afbrokkelen

Ik luister naar mezelf als ik ouder word

En terwijl het haar witter wordt

Gaat heel aangenaam voorbij: een beetje leven

Een beetje leven ernaast

Nergens ben ik zo vrij

Zoals onder mijn hoofd

En ik blijf daar nog even

En ik blijf daar nog even!

Ik sta erboven, boven dat boven

Ik voel niets dat me verdrietig maakt

Alles wat mij beperkt is niet echt

Ik scheid mezelf van het slechte

Met elke ademhaling worden feiten minder belangrijk

Wat om mij heen is, is niet echt!

De realiteit leeft in mijn hoofd

Ik zie het achter de ogen!

Ik luister naar mezelf naarmate ik ouder word

En terwijl het haar witter wordt

Gaat heel aangenaam voorbij: een beetje leven

Een beetje leven ernaast

Nergens ben ik zo vrij

Zoals onder mijn hoofd

En ik blijf daar nog even

En ik blijf daar nog even!

En tijdens de kalender

Zijn kanten veranderen voortdurend

Ik blijf stevig op één plek

En kijk naar de wereld