Fundido a Negro - Baghira

Despierto desorientado

La boca seca, resaca y medio drogado

No sé a dónde estoy, ya ves, está cerrado

Estoy atado a una silla, inmovilizado

Fuego en mi cabeza

Quiero recordar dónde estuve ayer

Peste y humedad, voy a devolver

Poco puedo hacer, si esto es una broma

Tiene bastante poca gracia, créeme

Y nubes van y vienen, no tengo recuerdos de ayer (No)

No imagino quiénes, dónde o porqué

No soy el hijo de ningún banquero

Tampoco escondo dinero detrás de un cuadro en un chalet

He visto cosas en películas de mierda, me agobio

Fin de temporada, último episodio

No puede ser, debe haber un error

¿Cómo va a ser?

Ahora tengo sed, ¡vaya situación!

Sudores fríos, la tensión me mata

La muerta a veces sale tan barata

Lo he leído en mil novelas oscuras

Ahora estoy sentado masticando mis dudas y al mundo se la suda

Escucho pasos, mala señal

No me reconforta, es más, me pongo a temblar

Pido a mi mente que abandone mi cuerpo y se marche

Pero sigue aquí y alguien acaba de entrar

Dentro del juego de un psycho

Mi esperanza se parte como un mosaico

Está sentado delante, mirando a nada

Lleva una máscara calzada, quiero imaginar su cara

«¿Quién eres tú?»

Pregunto

Fantasmas de difuntos

Al fondo del asunto

No me contesta y punto

Algo me dice que no soy al primero que caza

Y que saborea cada segundo que pasa

Y quiero gritar, matarlo a patadas

Quiero bailar sobre su cuerpo muerto y frío y solo puedo esperar

Nada me ampara, estoy vendido a este cabrón enfermo

Inexpresivo, yo al menos sigo, cuerdo

Un maletín de piel, ¿qué carajo esconde ahí?

Puedo imaginar, no sé, alguna herramienta hostil

Mi vida pasa en fotogramas, no sé que dramas trama

No hay cartas marcadas, chance o comodín

Sube mi pulso, un río de sudor derramo

Se acaba el curso, la vida es un regalo caro

Escupo, insulto, provoco, ofrezco dinero

A su caridad invoco, no mueve un dedo este cerdo

Puede oler mi propio miedo, entonces sí sonríe

Saca un hacha de mano, puede que Satán lo guíe

Cualquier resquicio de esperanza desintegro

Parábola perfecta hasta mi cuello y fundido a negro

Ik word gedesoriënteerd wakker

Droge mond, kater en half stoned

Ik weet niet waar ik ben, zie je, het is gesloten

Ik ben vastgebonden aan een stoel, geïmmobiliseerd

vuur in mijn hoofd

Ik wil me herinneren waar ik gisteren was

Pest en vocht, ik zal terugkeren

Ik kan weinig doen, als dit een grap is

Het is niet grappig, geloof me.

En wolken komen en gaan, ik heb geen herinneringen aan gisteren (Nee)

Ik kan me niet voorstellen wie, waar of waarom

Ik ben geen bankierszoon

Ik verstop ook geen geld achter een schilderij in een chalet

Ik heb shit in films gezien, ik raak overweldigd

Einde seizoen, laatste aflevering

Het kan niet, er moet een fout zijn gemaakt

Hoe het zal zijn?

Nu heb ik dorst, wat een situatie!

Koud zweet, de spanning maakt me kapot

De dood komt soms zo goedkoop uit

Ik heb het in duizend duistere romans gelezen

Nu zit ik op mijn twijfels te kauwen en de wereld zweet

Ik hoor voetstappen, slecht teken

Het troost me niet, het is meer, ik begin te beven

Ik vraag mijn geest om mijn lichaam te verlaten en te gaan

Maar het is er nog en er kwam net iemand binnen

In het spel van een psycho

Mijn hoop splijt als een mozaïek

Hij zit vooraan en kijkt naar niets

Hij draagt ​​een masker, ik wil me zijn gezicht voorstellen

"Wie ben jij?"

Ik vraag

geesten van overledenen

tot op de bodem van de zaak

Hij antwoordt mij niet en periode

Iets zegt me dat ik niet de eerste ben die jaagt

En wie geniet van elke seconde die voorbijgaat

En ik wil schreeuwen, het doodschoppen

Ik wil dansen op zijn koude lijk en ik kan alleen maar wachten

Niets beschermt me, ik ben verkocht aan deze zieke klootzak

Zonder woorden, ik ga in ieder geval door, gezond verstand

Een leren aktetas, wat verbergt hij daar in vredesnaam?

Ik kan me voorstellen, ik weet het niet, een vijandige tool

Mijn leven speelt zich af in frames, ik weet niet welke drama's ik aan het plotten ben

Er zijn geen gemarkeerde, kans- of jokerkaarten

Verhoog mijn pols, een rivier van zweet die ik mors

De cursus is voorbij, het leven is een duur cadeau

Ik spuug, beledig, provoceer, bied geld aan

Ik roep uw liefdadigheid op, dit varken beweegt geen vinger

Ze kan mijn eigen angst ruiken, dus ja ze lacht

Hij haalt een bijl tevoorschijn, moge Satan hem leiden

Elke zilveren voering desintegreert

Perfecte gelijkenis tot aan mijn nek en vervaagd tot zwart