Caminantes - Baghira

Por favor, por favor, mi vida

Cógemelo, Dios, por favor

(Información Movistar, el número al que llama está apagado o fuera de cobertura

en este momento)

Dios, no sé si alguien me escucha al otro lado vivo

Estoy encerrado tras la ducha de mi baño, herido

Atrincherado, fuera sólo se oyen sus gemidos sin latido

Recorren mi cuerpo como escalofríos

No sé cómo empezó, quizás fue el ansia del gobierno

De jugar a ser Dios lo que les convirtió en diablos

Nos condenó el silencio de altos cargos y mandos

A los dos lados del charco, en los dos hemisferios

En prensa, tele y radio se respiraba el miedo

«No salgan de sus casas» replicaban los medios

Gente corriendo, histeria, robando coches, motos

Asaltando al piloto y a otros en la periferia

Media ciudad en llamas sin saber bien qué pasaba

Muertos resucitaban con ansias de carne humana

Rostros que yo conozco, ahora son monstruos, tío

Con la cara de amigos, familia o vecinos míos

¿Y ahora mi novia qué… será?

No puedo ni pensarlo

«¿Dónde estará?», pregunto, ¿No pudo ponerse a salvo?

¿Y si la han converti’o la pegaría un tiro?

¡No!

No podría acabar con la vida de un ser tan querido

Dios, no sé si alguien me espera al otro lado fuera

Si alguien ve mi letrero de «Socorro» en la azotea

Y me salva antes que las maderas de esta puerta cedan

No sé lo que me espera… lo que antes suceda

alsjeblieft alsjeblieft mijn leven

Neem me, God, alsjeblieft

(Movistar-informatie, het nummer dat u belt is uitgeschakeld of buiten bereik)

nu)

God, ik weet niet of iemand me aan de andere kant levend hoort

Ik zit opgesloten achter de douche in mijn badkamer, gekwetst

Verankerd, buiten hoor je alleen hun gekreun zonder hartslag

Ze gaan als koude rillingen door mijn lichaam

Ik weet niet hoe het begon, misschien was het de angst van de regering

Van het spelen van God wat hen in duivels veranderde

We werden veroordeeld door het stilzwijgen van hoge functionarissen en commandanten

Aan weerszijden van de vijver, op beide halfronden

In de pers, tv en radio werd angst geademd

“Verlaat je huis niet” antwoordden de media

Mensen die rennen, hysterie, auto's stelen, motorfietsen

De piloot en anderen in de periferie aanvallen

Een halve stad in brand zonder echt te weten wat er gebeurde

Dood herrezen met een verlangen naar mensenvlees

Gezichten die ik ken zijn nu monsters, man

Met het gezicht van mijn vrienden, familie of buren

En nu mijn vriendin wat... zal ze zijn?

Ik kan er niet eens aan denken

"Waar is hij?" Vraag ik, kon hij niet in veiligheid komen?

Wat als ze haar hebben bekeerd of zou hij haar neerschieten?

Niet doen!

Ik kon het leven van een geliefde niet beëindigen

God, ik weet niet of iemand aan de andere kant buiten op me wacht

Als iemand mijn "Help"-bordje op het dak ziet

En red me voordat de balken van deze deur wijken

Ik weet niet wat me te wachten staat... wat gebeurt er eerst