Prioridades - Babi, Thomas Crager

Con esa mente, quiérete, comprométete

A complacer al incompetente y bajarle los pies

De la nube y ser su vecino de enfrente

Ya verás qué bien te sientes

Que morimos de dentro hacia fuera

Que pisamos asfalto, territorio, carretera, sin dinero en la cartera

Que poco queda pa' que escupas sangre en tu costado y seas polvo de estrella

Suspensión, sientas que vuelas

Energía microscópica, emulsiones emergentes, gente agnóstica

Que se auto-diagnostica cien dioptrías

El miedo es tu filosofía, es tu mantra, hipocondría

Normal que te sientas fría si no gozas del calor de la empatía

Te invito a delimitar lo que te retenía

Te invito a preliminar futuras distopías

Te invito a premeditar tu vida en armonía

La mujer perfecta, la que no reza en tu altar

La que ves tan de cerca pero no vas a tocar

La que llamas estrecha, frágil masculinidad

Llévate a tu vanidad a cenar, dosis de realidad

La mujer perfecta, la que no sabes cuidar

La que crees que compite pero no tiene rival

La que llamas estrecha, frágil masculinidad

Llévate a tu dignidad a cenar, se la come la cal

Me siento en un quedabienismo constante

Me encuentro al borde del abismo sin plegarias pa' que no me lance

Que no he hecho los deberes, me subo por las paredes

Empiezo a ser lo que todos quieren, la punta del iceberg

Me estoy poniendo los cuernos

Hipotermia y me ruegan silencio

Si tengo ánima, ¿por qué me siento un simple cuerpo?

Si no me anima na' y na' me anima, todo me mina la moral

Si todo reside en la corteza cerebral

Yo no es por divagar pero me siento un vegetal

Si al menos me regaras, te diría de aguantar

Pero me escupes en la cara ese veneno tan letal, gyal

Pero me escupes en la cara ese veneno tan letal, gyal

Pero me escupes en la cara ese veneno tan letal, gyal

La mujer perfecta, la que no reza en tu altar

La que ves tan de cerca pero no vas a tocar

La que llamas estrecha, frágil masculinidad

Llévate a tu vanidad a cenar, dosis de realidad

La mujer perfecta, la que no sabes cuidar

La que crees que compite pero no tiene rival

La que llamas estrecha, frágil masculinidad

Llévate a tu dignidad a cenar, se la come la cal

Met die geest, hou van jezelf, verbind jezelf

Om de incompetente te plezieren en zijn voeten te laten zakken

Vanuit de cloud en je buurman worden

Je zult zien hoe goed je je voelt

Dat we van binnenuit sterven

Dat we op asfalt, territorium, snelweg stappen, zonder geld in de portemonnee

Hoe weinig blijft er voor jou over om bloed aan je zijde te spuwen en sterrenstof te zijn?

Schorsing, voel alsof je vliegt

Microscopische energie, opkomende emulsies, agnostische mensen

Die zelf een diagnose stelt van honderd dioptrieën

Angst is jouw filosofie, het is jouw mantra, hypochondrie

Het is normaal dat je het koud hebt als je niet geniet van de warmte van empathie

Ik nodig je uit om te definiëren wat je tegenhield

Ik nodig je uit om toekomstige dystopieën te bekijken

Ik nodig je uit om je leven met voorbedachten rade in harmonie te plannen

De perfecte vrouw, degene die niet bidt op je altaar

Degene die je zo dichtbij ziet, maar die je niet aanraakt

Degene die je smalle, fragiele mannelijkheid noemt

Neem je ijdelheid mee naar het avondeten, dosis realiteit

De perfecte vrouw, degene voor wie je niet weet hoe je moet zorgen

Degene waarvan je denkt dat hij concurreert maar geen rivaal heeft

Degene die je smalle, fragiele mannelijkheid noemt

Neem je waardigheid mee naar het avondeten, de limoen eet het op

Ik voel me constant goed in mijn vel

Ik bevind me op de rand van de afgrond zonder gebeden, zodat ik mezelf niet gooi

Dat ik mijn huiswerk niet heb gedaan, ik beklim de muren

Ik begin te zijn wat iedereen wil, het topje van de ijsberg

ik ben aan het bedroog

Onderkoeling en ze smeken me om stilte

Als ik een ziel heb, waarom voel ik me dan een eenvoudig lichaam?

Als niets mij aanmoedigt en na' mij aanmoedigt, ondermijnt alles mijn moreel

Als alles zich in de hersenschors bevindt

Ik dwaal niet af, maar ik voel me als een groente

Als je me tenminste water zou geven, zou ik je zeggen om vol te houden

Maar je spuugde dat dodelijke gif in mijn gezicht, gyal

Maar je spuugde dat dodelijke gif in mijn gezicht, gyal

Maar je spuugde dat dodelijke gif in mijn gezicht, gyal

De perfecte vrouw, degene die niet bidt op je altaar

Degene die je zo dichtbij ziet, maar die je niet aanraakt

Degene die je smalle, fragiele mannelijkheid noemt

Neem je ijdelheid mee naar het avondeten, dosis realiteit

De perfecte vrouw, degene voor wie je niet weet hoe je moet zorgen

Degene waarvan je denkt dat hij concurreert maar geen rivaal heeft

Degene die je smalle, fragiele mannelijkheid noemt

Neem je waardigheid mee naar het avondeten, de limoen eet het op