NASA - Babi

Imagino como sientes por quien sientes

Porque yo siento como siento por quien no debo sentir

Un revulsivo que prendía mi autoestima

Una llama encendida

Un calor irreemplazable

Producto del deseo insoportable

Desinhibición y las ganas cuando arde

La adrenalina, feromonas y el desastre

Un amor sin roce que así nace

Que otra dama ha desplegado sus alas

Emigrando, a tu boca, a tu pecho, a tu espalda, a sus anchas

A escondidas de los llantos de mis ruinas

Destruyendo lo que encontraba a su alcance

Mi piel se ha vuelto gruesa

En mis ojos escampa, de todo saldré ilesa

Cómo te brillan los ojos con esa, se percatan en la NASA

Que no lo buscas pero no lo evitas

Y se te planta delante, subyace, pa' erizarte la dermis

Sin palparte, te busca las cosquillas

Surcando como cordilleras todas tus costillas

Atravesando sin retorno los terrenos fanganosos

Pasos en falso, por arenas movedizas

Que le muestran a tu cora

La más transparente verdad pura y concisa

Una cruda realidad masoquista a la que te prestas

Porque no puedes pasar otra noche de estas

Sin que te arrope y te guarde

De la falta de cariño que tu cuerpo manifiesta

Que otra dama ha desplegado sus alas

Emigrando, a tu boca, a tu pecho, a tu espalda, a sus anchas

A escondidas de los llantos de mis ruinas

Destruyendo lo que encontraba a su alcance

Mi piel se ha vuelto gruesa

En mis ojos escampa, de todo saldré ilesa

Cómo te brillan los ojos con esa, se percatan en la NASA

Mantuviste mi chaleco de peligro fuera, de balas a prueba

Hasta que de la noche a la mañana

Llega el tiro inesperado, acaba hundiendo el tejido

Y haciendo la mella, dejando la huella

Y cómo escuece al caer, cómo quema

Un alma carbonizada tirada en la arena

A media asta una bandera en la orilla de una playa virgen

¿Y a quién le grito yo «detente»?

En este funeral de caracolas que regala la corriente

Quien te cala hondo no va a detenerse

Que si te acabas ahogando, que descanses

Que otra dama ha desplegado sus alas

Emigrando, a tu boca, a tu pecho, a tu espalda, a sus anchas

A escondidas de los llantos de mis ruinas

Destruyendo lo que encontraba a su alcance

Mi piel se ha vuelto gruesa

En mis ojos escampa, de todo saldré ilesa

Cómo te brillan los ojos con esa, se percatan en la NASA

Ik stel me voor hoe je je voelt voor wie je je voelt

Omdat ik me voel zoals ik me voel voor wie ik niet zou moeten voelen

Een weerzinwekkend gevoel dat mijn eigenwaarde aantastte

een brandende vlam

Een onvervangbare warmte

product van ondraaglijk verlangen

Ontremming en het verlangen wanneer het brandt

Adrenaline, feromonen en rampen

Een liefde zonder wrijving die zo wordt geboren

Dat een andere dame haar vleugels heeft uitgespreid

Emigreren, naar je mond, naar je borst, naar je rug, op je gemak

Verborgen voor de kreten van mijn ruïnes

Vernietigen wat binnen zijn bereik lag

mijn huid is dik geworden

In mijn ogen helder, ik kom er ongedeerd uit

Hoe je ogen daarmee stralen, merken ze bij NASA

Dat je er niet naar zoekt maar het niet ontwijkt

En het staat voor je, het ligt eronder, om je dermis rechtop te laten staan

Zonder je aan te raken zoekt hij naar kriebels

Furrowing als bergketens al je ribben

De modderige landen oversteken zonder terug te keren

Valse stappen, door drijfzand

Wat laten ze je hart zien

De meest transparante waarheid puur en beknopt

Een ruwe masochistische realiteit waaraan je jezelf leent

Waarom kun je niet nog een van deze nachten doorbrengen?

Zonder je in te stoppen en te bewaken

Van het gebrek aan genegenheid dat je lichaam manifesteert

Dat een andere dame haar vleugels heeft uitgespreid

Emigreren, naar je mond, naar je borst, naar je rug, op je gemak

Verborgen voor de kreten van mijn ruïnes

Vernietigen wat binnen zijn bereik lag

mijn huid is dik geworden

In mijn ogen helder, ik kom er ongedeerd uit

Hoe je ogen daarmee stralen, merken ze bij NASA

Je hield mijn gevarenvest uit, kogelvrij

tot de nacht

Het onverwachte schot arriveert, het eindigt met het zinken van de stof

En de deuk maken, het merkteken achterlaten

En hoe het prikt als het valt, hoe het brandt

Een verkoolde ziel die in het zand ligt

Halfstok een vlag aan de kust van een maagdelijk strand

En tegen wie schreeuw ik "stop"?

In deze begrafenis van schelpen die de stroom geeft

Wie diep in je doordringt, stopt niet

Dat als je verdrinkt, rust

Dat een andere dame haar vleugels heeft uitgespreid

Emigreren, naar je mond, naar je borst, naar je rug, op je gemak

Verborgen voor de kreten van mijn ruïnes

Vernietigen wat binnen zijn bereik lag

mijn huid is dik geworden

In mijn ogen helder, ik kom er ongedeerd uit

Hoe je ogen daarmee stralen, merken ze bij NASA