Actus Primus - AWE

t’s at the most crucial moment when answers to great questions need not be

debated, but acted.

Should a golem that discovers its own nature end itself in despair,

or re-assume its role in resignation?

We now see, the virtuous ape attempting to adopt the role of the Creator.

But what good of is God deprived of omnipotence and immortality?

How confident is a supreme Judge, looking through a lens of myopia?

To embrace Chaos and feed out of doubt…

The curse which is placed upon humanity, is rather not the wrong at its heart,

But the prisons imposed by causality, the deception of autonomy,

The despair of inadequacy.

Incurvatus in se.

Woe to you, strayed sheep!

Still directionless in spite of your consummations.

For it is not the ultimate void which is the most monstrous of destinies,

but a small light…

That is yourself, surrounded by a universe of darkest malice,

The fear of transfiguration, a nescient creature tearing its own flesh.

What is the true essence of human desire, but a hopeless conflict with the

inescapable?

A consciousness that has so gracefully elevated from dust to spirit,

should accept no reconciliation,

But voraciously consume what only deserves to be experienced, not fathomed or

figured.

For the young soul, fixated through illuminating ordeals on Ideals of

Absoluteness

An inquisitive gaze unmasks all mortal affirmations as vulgar delusion,

dreadful impartiality.

Am I expected to ascend on rotten steps?

Curse to whom had conceived the Notion of Truth!

The greatest deceptor of common man, an inviting light from beyond eternity

For others to seek for in despair.

Still, despicably so, by swimming in the filth.

«What we cannot speak of, we must pass over in silence.»

A circle of Magi perched upon Gaia’s summit.

Those in front, are slowly shrinking into nothingness

Below, drenched in blood their castrated limbs lie.

Others, walking madly with carved out eyes,

Or laying still with a stare of arid comfort.

Bent over for Divine Grace.

«Shall you join us?»

«Through Awe I can shape the reality of others, but who will be the agent of

mine?»

In the abode of the humble, no hungry soul should abide.

For small, timid striders, there is no resting place but underneath the eternal

sand’s embrace.

And in-between humanity, there is nothing else certain but eternal strife

Of the meekly, against the courageous, of the simple, against the perplexed.

Defiance and Retribution.

Het is op het meest cruciale moment waarop antwoorden op grote vragen dat niet hoeven te zijn

gedebatteerd, maar gehandeld.

Mocht een golem die zijn eigen aard ontdekt, in wanhoop eindigen,

of zijn rol in berusting weer op zich nemen?

We zien nu de deugdzame aap die probeert de rol van de Schepper op zich te nemen.

Maar wat voor goeds heeft God verstoken van almacht en onsterfelijkheid?

Hoe zelfverzekerd is een opperrechter, kijkend door een lens van bijziendheid?

Chaos omarmen en uit twijfel voeden...

De vloek die op de mensheid is gelegd, is liever niet het verkeerde in de kern,

Maar de gevangenissen opgelegd door causaliteit, het bedrog van autonomie,

De wanhoop van ontoereikendheid.

Incurvatus in se.

Wee u, verdwaalde schapen!

Nog steeds richtingloos, ondanks je consumpties.

Want het is niet de ultieme leegte die het meest monsterlijke lot is,

maar een klein lampje...

Dat ben jijzelf, omringd door een universum van duisterste boosaardigheid,

De angst voor transfiguratie, een onwetend wezen dat zijn eigen vlees scheurt.

Wat is de ware essentie van menselijk verlangen anders dan een hopeloos conflict met de

onontkoombaar?

Een bewustzijn dat zo gracieus is verheven van stof tot geest,

zou geen verzoening moeten aanvaarden,

Maar consumeer gulzig wat alleen verdient te worden ervaren, niet doorgrond of

bedacht.

Voor de jonge ziel, gefixeerd door verhelderende beproevingen op idealen van

Absoluutheid

Een nieuwsgierige blik ontmaskert alle sterfelijke bevestigingen als vulgair waanidee,

vreselijke onpartijdigheid.

Wordt er van mij verwacht dat ik op rotte trappen klim?

Vloek voor wie het begrip waarheid had bedacht!

De grootste bedrieger van de gewone man, een uitnodigend licht van voorbij de eeuwigheid

Waar anderen in wanhoop naar kunnen zoeken.

Toch, verachtelijk, door in het vuil te zwemmen.

«Waar we niet over kunnen spreken, moeten we in stilte voorbijgaan».

Een cirkel van magiërs zat op de top van Gaia.

Degenen vooraan krimpen langzaam in het niets

Beneden, doordrenkt met bloed, liggen hun gecastreerde ledematen.

Anderen, die gek rondliepen met uitgesneden ogen,

Of stil liggen met een blik van droge troost.

Voorovergebogen voor Goddelijke Genade.

«Ga je mee?»

«Door Awe kan ik de realiteit van anderen vormgeven, maar wie zal de agent zijn van

de mijne?"

In de verblijfplaats van de nederige mag geen hongerige ziel verblijven.

Voor kleine, schuchtere stappen is er geen andere rustplaats dan onder het eeuwige

de omhelzing van zand.

En tussen de mensheid is er niets anders zeker dan eeuwige strijd

Van de zachtmoedigen, tegen de moedigen, van de eenvoudigen, tegen de perplexen.

Opstandigheid en vergelding.