Yakob - Avraham Fried

In Uzbekistan by the mountains of Dijan between the borders of India and

Afghanistan lies a village alone, seen by no train;

it can be reached only by

aeroplane.

At night it is still, no sound, not a peep, the village and mountain cloaked in

sleep.

Somewhere there in a lonely field far away, a small tractor among the paths

makes its way.

A strapping youth on the tractor sits;

seems he’ll never stop driving it.

Yaakov the singer is what he’s called;

where’s he from -- no one’s been told.

Smoke streaked face, oil -- blackened hands, any tractor trouble he’ll fix in a

flash.

No one in the village knows as he does to free the tractor from the dirt and

mud.

No one in the place knows that secret of his, just how far from his home he is.

How did a Russian train bring him here --- by miracle?

All day on his tractor to toil?

At night, songs so sweet he would sing, afar his voice would ring.

Shadows would surround him, they’d come to hear, not understanding:

Who’s this strange Tajik who doesn’t stare back at them?

For at night, longing overcame him --- not for wild Tajiks, nor for the

mountains.

He missed his parents, his home perhaps already in ruins.

He yearns for the yeshiva, where he took delight studying torah by day and by

night.

«So says Rava, so Rav Papa says, perhaps Abaye thought otherwise?

«A new question involved, proven, resolved, Maharsha, Rashba, Ritva,

time passes and does not realize.

Rambam, Rashbam Rabbeinu Tam, what wondrous delight!

So says Rav Huna, Rav Sava Hamnuna.

Shammei reasoned a new thought…

Hillel came and questioned him until outside dawn broke.

On Shabbos, in the tea house, by the kettle sat Yaakov, friends sitting on the

floor.

He cannot forget his longing --- Yaakov, It hasn’t lessened a bit --- it’s

grown more.

The owner, the chief, turns to him: «Yaakov;

let’s speak to the point.

I’ll give you my young, sprite daughter, Yaakov, to marry and you’ll do well.

Thirty cows, twenty oxen, many clothes for you, Yaakov, there’s no one like her

in the world!

Yaakov lowers his face, doesn’t respond, thinks back ten years to years long

gone.

He sees his mother lighting candles, on her lips, a payer: «Watch over my Yankele, O my creator, let him not lose his faith out there.

«Yaakov arises, declares loudly, «I am a Jew, I won’t do it!

To marry a non — Jewess the Torah won’t allow it!

The chieftain formed a plan to have a party on the morrow, to bring Yaakov by

force to be his son-in-law.

Next afternoon, Yaakov sits and thinks all hope is gone.

Soon they’ll come and drug him with opium and wine, until he loses his mind.

Behind the hills slips the sun;

Yaakov waits and whispers confession.

A wolf howls and the mountain peaks loom;

they look up and whisper,

life’s not easy;

and soon, he hears a burst of music;

all of a sudden the

bride is being led in.

As if from sleep he awakens, runs toward the room, his bag of money to take.

He walks slowly, as to death, opens the door, looks inside the lighted room,

smells the wine, wants to see more.

«So says Rava, so says Rav Papa.»

He sees the words as if written on the page,

speaking, calling, shouting, «Reb Yaakov!

Run away!»

The band plays, the bride sits there, Yaakov, about her diamonds

sparkle;

her father, her mother, and all the tribesmen, Yaakov, are coming,

you to bring…

On the mountaintop that night, dark and cold.

Yaakov silently climbs, his eyes closed.

On both sides, awaiting his fall --- A deep abyss;

but Yaakov is unafraid,

his face lit with happiness.

«The Torah’s way is but one!

And for me that is the way.

I’d rather be crushed here than from its path go astray.

Not a thing can cast fear in the heart of a Jew.

If he follows the Torah’s route, Hashem will always see him through!»

In Oezbekistan bij de bergen van Dijan tussen de grenzen van India en

Afghanistan ligt een dorp alleen, gezien door geen trein;

het kan alleen worden bereikt door

vliegtuig.

'S Nachts is het stil, geen geluid, geen piep, het dorp en de berg gehuld in

slaap.

Ergens daar in een eenzaam veld ver weg, een kleine tractor tussen de paden

zijn weg baant.

Een vastgebonden jongeman op de tractor zit;

het lijkt erop dat hij er nooit mee zal stoppen.

Yaakov de zanger is wat hij wordt genoemd;

waar komt hij vandaan -- niemand is verteld.

Rookgestreept gezicht, olie -- zwartgeblakerde handen, elk tractorprobleem lost hij zo op

flash.

Niemand in het dorp weet wat hij doet om de tractor van het vuil te bevrijden en

modder.

Niemand in de plaats kent dat geheim van hem, hoe ver hij van zijn huis is.

Hoe bracht een Russische trein hem hier --- door een wonder?

De hele dag op zijn tractor om te zwoegen?

'S Nachts, liedjes die zo lief waren dat hij zou zingen, in de verte zou zijn stem klinken.

Schaduwen zouden hem omringen, ze zouden komen luisteren, niet begrijpen:

Wie is deze vreemde Tadzjiek die niet naar hen staart?

Want 's nachts overviel hem het verlangen --- niet voor wilde Tadzjieken, noch voor de

bergen.

Hij miste zijn ouders, zijn huis misschien al in puin.

Hij verlangt naar de jesjiva, waar hij met plezier de Thora dag en nacht bestudeerde

nacht.

«Dus zegt Rava, dus zegt Rav Papa, misschien dacht Abaye daar anders over?

«Een nieuwe vraag betrof, bewezen, opgelost, Maharsha, Rashba, Ritva,

de tijd verstrijkt en realiseert zich niet.

Rambam, Rashbam Rabbeinoe Tam, wat een wonderbaarlijk genot!

Dat zegt Rav Huna, Rav Sava Hamnuna.

Shammei redeneerde een nieuwe gedachte...

Hillel kwam en ondervroeg hem tot buiten de dageraad aanbrak.

Op Sjabbat, in het theehuis, bij de ketel zat Yaakov, vrienden zittend op de

vloer.

Hij kan zijn verlangen niet vergeten --- Yaakov, het is niet minder geworden --- het is

meer gegroeid.

De eigenaar, de chef, wendt zich tot hem: «Jaakov;

laten we ter zake spreken.

Ik geef je mijn jonge, sprite-dochter, Yaakov, om te trouwen en je zult het goed doen.

Dertig koeien, twintig ossen, veel kleren voor jou, Yaakov, er is niemand zoals zij

in de wereld!

Yaakov laat zijn gezicht zakken, reageert niet, denkt tien jaar tot jaren terug

weg.

Hij ziet zijn moeder kaarsen aansteken, op haar lippen, een betaler: «Waak over mijn Yankele, o mijn schepper, laat hem zijn geloof daarbuiten niet verliezen.

«Jaakov staat op, verklaart luid: «Ik ben een Jood, ik zal het niet doen!

Trouwen met een niet-Jodin, de Torah staat het niet toe!

De hoofdman maakte een plan om morgen een feest te geven, om Yaakov langs te brengen

dwingen om zijn schoonzoon te zijn.

De volgende middag zit Yaakov en denkt dat alle hoop vervlogen is.

Binnenkort zullen ze hem komen verdoven met opium en wijn, totdat hij gek wordt.

Achter de heuvels glijdt de zon;

Yaakov wacht en fluistert een bekentenis.

Een wolf huilt en de bergtoppen doemen op;

ze kijken op en fluisteren,

het leven is niet gemakkelijk;

en al snel hoort hij een uitbarsting van muziek;

ineens de

bruid wordt binnengeleid.

Alsof hij uit zijn slaap ontwaakt, rent naar de kamer, zijn tas met geld om mee te nemen.

Hij loopt langzaam, als tot de dood, opent de deur, kijkt in de verlichte kamer,

ruikt de wijn, wil meer zien.

"Zo zegt Rava, zo zegt Rav Papa."

Hij ziet de woorden alsof ze op de pagina staan,

spreken, roepen, schreeuwen, «Reb Yaakov!

Weglopen!"

De band speelt, de bruid zit daar, Yaakov, over haar diamanten

fonkeling;

haar vader, haar moeder en alle stamleden, Jaäkov, komen,

u mee te nemen...

Op de bergtop die nacht, donker en koud.

Yaakov klimt geruisloos omhoog, zijn ogen gesloten.

Aan beide kanten, in afwachting van zijn val --- Een diepe afgrond;

maar Yaakov is niet bang,

zijn gezicht straalde van geluk.

«De weg van de Torah is maar één!

En voor mij is dat de manier.

Ik word hier liever verpletterd dan van zijn pad af te dwalen.

Niets kan angst zaaien in het hart van een Jood.

Als hij de weg van de Torah volgt, zal Hashem hem er altijd doorheen helpen!»