Summon the Storms - Aurvandil

A veil of darkness has fallen,

obscuring the sky and stars

The forests and lands forlorn,

the ancient flory all but gone

The flam in our hearts has died,

the northern pride exiled

A great weariness now looms,

my journey has reached an end

But a storm is coming

A storm to end all storms

A rain of iron and ice

Slashing across the skies

Fimbulwinter made blade

Cyclic law to cleanse the land

An inner storm is brooding

As now horizons become clear

The path shatters in parting ways

Time has come to seize fate in my hand

I see the weak, the cursed

Kneel for the Calf, or Mammon

I scorn your ways, wretched creed

I choose a path of no return

All temples now crushed to dust

All gods cast down to the earth

All riches and lies to the pyre

The wind and sky shall by my hide

Hands once so potent

Fashioned into feeble stumps

I summon strength and purity

With renewed might shall I erect thee

With spite-made stones and beams

And hatred dear, the strongest grout

Abode of peace and beauty

I shall make thee my sanctuary

Thy halls are high and misty

For spites to wander restfully

Thy hearths hail the fire of Pan

For shadows to reap Genocide

A veil of darkness has fallen, occulting the lunar might

Calm before the storm, tidings for the fall

A soft rain is falling

Tears of a passing age

A bittersweet reprieve

Afore the lifting of the veil

Thus ends the silence

Accursed reign of deliquescence

Now behold the swords unsheathed

Iron and ice shall cleanse the earth

Een sluier van duisternis is gevallen,

verduistert de lucht en de sterren

De verlaten bossen en landen,

de oude flory zo goed als verdwenen

De vlam in ons hart is gestorven,

de noordelijke trots verbannen

Een grote vermoeidheid doemt nu op,

mijn reis is ten einde

Maar er komt een storm aan

Een storm om alle stormen te beëindigen

Een regen van ijzer en ijs

Schietend door de lucht

Fimbulwinter gemaakt mes

Cyclische wet om het land te reinigen

Er broedt een innerlijke storm

Nu de horizon duidelijk wordt

Het pad versplintert in scheidingswegen

De tijd is gekomen om het lot in mijn hand te nemen

Ik zie de zwakken, de vervloekte

Kniel voor het kalf of de mammon

Ik minacht je manieren, ellendige geloofsbelijdenis

Ik kies een pad zonder terugkeer

Alle tempels zijn nu tot stof verpulverd

Alle goden neergeworpen op de aarde

Alle rijkdommen en leugens op de brandstapel

De wind en de lucht zullen bij mij schuilen

Handen ooit zo krachtig

Gevormd tot zwakke stronken

Ik roep kracht en zuiverheid op

Met hernieuwde macht zal ik u oprichten

Met gemaakte stenen en balken

En haat schat, de sterkste grout

Verblijfplaats van vrede en schoonheid

Ik zal u tot mijn heiligdom maken

Uw zalen zijn hoog en mistig

Voor wrok om rustig rond te dwalen

Uw haarden begroeten het vuur van Pan

Voor schaduwen om genocide te oogsten

Er is een sluier van duisternis gevallen, die de macht van de maan verduistert

Stilte voor de storm, tijding voor de herfst

Er valt een zachte regen

Tranen van een voorbijgaande leeftijd

Een bitterzoete uitstel

Voordat de sluier wordt opgeheven

Zo eindigt de stilte

Vervloekte heerschappij van vervloeiing

Zie nu de zwaarden uit de schede

IJzer en ijs zullen de aarde reinigen