The Fable - Audra Mae

In the cold of the night

In the forest so still

He’s breathing in time

With a heart that is longing

To run with his own

But he knows he can’t

Run with his own

Cause he knows that

He left her alone

For some sense of belonging

Ooooooooo

In the shadows of fate

Lying perfectly still

She looks to the moon

As her tear drops are falling

She tries to let go

Knowing well that she’ll

Never let go

Holding on to glimmer of hope

Every night while he’s calling

Ooooooooo

Silenced by guilt

And the chains of his past

It’s broken his will

'Till he’s no longer trying

How could he know?

She was listening but

How could he know?

From the moment she

Thought he’d let go

She has never stopped crying…

Ooooooooo

In de kou van de nacht

Zo stil in het bos

Hij ademt de tijd in

Met een hart dat verlangt

Om met zijn eigen te rennen

Maar hij weet dat hij dat niet kan

Rennen met zijn eigen

Omdat hij dat weet

Hij liet haar met rust

Voor een gevoel van verbondenheid

Ooooooooo

In de schaduw van het lot

Perfect stil liggen

Ze kijkt naar de maan

Terwijl haar traandruppels vallen

Ze probeert los te laten

Goed wetend dat ze dat zal doen

Nooit laten gaan

Vasthouden aan een sprankje hoop

Elke nacht terwijl hij belt

Ooooooooo

Tot zwijgen gebracht door schuld

En de kettingen van zijn verleden

Het heeft zijn wil gebroken

'Tot hij niet langer probeert

Hoe kon hij dat weten?

Ze luisterde maar

Hoe kon hij dat weten?

Vanaf het moment dat ze

Dacht dat hij het zou laten gaan

Ze is nooit gestopt met huilen...

Ooooooooo