When Heroes Fall - Attika

When you came upon the land

To free our people

They followed you to reach

A higher glory

But when you tried to show them

How to break from their chains

They didn’t want to soil their hands

As you scarred your very own

You’re never forgiven

When you bare your frail humanity

For their flock must face

Their righteous vanity

Know the sign of their frustration

When you’ve overstayed your welcome

Beware the fear in their eyes

When Heroes Fall

In the beginning

You were held in high esteem

But then your words began

To fall on ears of stone

And when you force your ways

On the disenchanted

You become a scapegoat

For all the superstitions

And all these shattered people

Who pledged worship

Who seeked you out to

Pacify their void

For all the wealth of Truth

That’s cast upon them

It becomes a blinding light

When the magic is all gone

For now

You’re nothing to those people

They turn on you to only follow

Some other golden idol

Know the sign of their frustration

When you’ve overstayed your welcome

Know the fear in their eyes

When Heroes Fall

You left yourself

A vulnerable open wound

And they seized upon your

Power from within

You set yourself up for the fall

And when they feed on you

And drain your very being

And you’re left behind a

Noble empty shell

Then the roar of the crowd

Turns from cheer to jeer

When everyone has taken

Everything you have to offer

And now

You’re run out of the cities

You’re spurned and then forgotten

As you pass the torch of power

Hear the crash of the spirits

Of the foolish draped in darkness

Hear the decay of purity

When the real world calls

Understand that the masses

Have no need for tired truths

They’ll create another savior

That won’t shatter their illusions

Know the sign of their frustration

When you’ve overstayed your welcome

Beware the fear in their eyes

When Heroes Fall

Toen je op het land kwam

Om onze mensen te bevrijden

Ze hebben je gevolgd om te bereiken

Een hogere glorie

Maar toen je ze probeerde te laten zien

Hoe te breken met hun ketenen

Ze wilden hun handen niet bevuilen

Terwijl je je eigen littekens hebt gemaakt

Het is je nooit vergeven

Wanneer je je broze menselijkheid ontbloot

Want hun kudde moet het hoofd bieden

Hun rechtvaardige ijdelheid

Ken het teken van hun frustratie

Wanneer u uw welkom hebt overschreden

Pas op voor de angst in hun ogen

Als helden vallen

In het begin

Je stond in hoog aanzien

Maar toen begonnen je woorden

Om op stenen oren te vallen

En wanneer je je manieren forceert

Op de ontgoochelden

Je wordt een zondebok

Voor al het bijgeloof

En al deze verbrijzelde mensen

Wie beloofde aanbidding

Naar wie heb je gezocht

Breng hun leegte tot bedaren

Voor alle rijkdom aan waarheid

Dat is op hen geworpen

Het wordt een verblindend licht

Als de magie helemaal weg is

Voor nu

Je bent niets voor die mensen

Ze zetten je aan om alleen te volgen

Een ander gouden idool

Ken het teken van hun frustratie

Wanneer u uw welkom hebt overschreden

Ken de angst in hun ogen

Als helden vallen

Je hebt jezelf verlaten

Een kwetsbare open wond

En ze grepen je aan

Kracht van binnenuit

Je hebt jezelf voorbereid op de herfst

En wanneer ze zich voeden met jou

En put je hele wezen uit

En je blijft achter a

Edele lege huls

Dan het gebrul van de menigte

Verandert van juichen in hoongelach

Als iedereen heeft genomen

Alles wat je te bieden hebt

En nu

Je bent de steden uit

Je wordt afgewezen en vervolgens vergeten

Terwijl je de fakkel van kracht doorgeeft

Hoor de crash van de geesten

Van de dwazen gedrapeerd in duisternis

Hoor het verval van zuiverheid

Wanneer de echte wereld roept

Begrijp dat de massa

Heb geen behoefte aan vermoeide waarheden

Ze zullen een andere redder creëren

Dat zal hun illusies niet verbrijzelen

Ken het teken van hun frustratie

Wanneer u uw welkom hebt overschreden

Pas op voor de angst in hun ogen

Als helden vallen