Thousands Carybdea - Atlantis Chronicles

Deeper and deeper, I sink in the water

Wondering if I’m wasting my time

The point of no return is passed

And I cannot expect any way back

This deep-sea diving has to end

Finish

Whatever it costs to me

It has to be

It’s a terrible but still beautiful choice

To descend in this darkness

A heaven in blue

I am not aware of time any longer

My psychological state is starting to decline

But I wanna know if it was only a dream

Earth to earth

Dust to dust

It’s getting worse

As I keep falling down

I must admit it

I lost my faith in the two universes

But then, a form of life suddenly appeared

I may have made a mistake

Forcing myself to be here

My conscience is not so clear

I brought my madness in here

The abyss;

unexplored territory by mankind

I was waiting for the sentence

The agonizing pain that I felt

Left without leaving a single trace

Earth to earth

Dust to dust

It’s getting worse

As I keep falling down

I must admit it

I lost my faith in the two universes

But then, a form of life suddenly appeared

Dieper en dieper zink ik in het water

Ik vraag me af of ik mijn tijd verdoe

Het punt van geen terugkeer is gepasseerd

En ik kan geen weg terug verwachten

Dit diepzeeduiken moet stoppen

Finish

Wat het mij ook kost

Het moet zo zijn

Het is een vreselijke maar nog steeds mooie keuze

Om af te dalen in deze duisternis

Een hemel in het blauw

Ik ben me niet meer bewust van de tijd

Mijn psychologische toestand begint af te nemen

Maar ik wil weten of het maar een droom was

Aarde naar aarde

Stof tot stof

Het wordt erger

Terwijl ik steeds naar beneden val

Ik moet het toegeven

Ik verloor mijn vertrouwen in de twee universums

Maar toen verscheen er plotseling een vorm van leven

Ik heb misschien een fout gemaakt

Mezelf dwingen om hier te zijn

Mijn geweten is niet zo zuiver

Ik heb mijn waanzin hierheen gebracht

De afgrond;

onontgonnen gebied door de mensheid

Ik wachtte op de zin

De pijnlijke pijn die ik voelde

Verlaten zonder ook maar een spoor achter te laten

Aarde naar aarde

Stof tot stof

Het wordt erger

Terwijl ik steeds naar beneden val

Ik moet het toegeven

Ik verloor mijn vertrouwen in de twee universums

Maar toen verscheen er plotseling een vorm van leven