The Mourning Path -

The cosmic tide that one day dragged us into life

Today is throwing us

Against the stones of the solitary path

Which we will go across towards our death

A journey we will do in solitude and emptiness

While we think of how brief our life was

And how trivial our acts were

The clouds that fed our dreams

Today are storms that feed nightmares

Turning into black everything we have around

Like a thick wall between us and the rest

In the shadows of the dusk where all hope will fade

And then, we will see with our own eyes

How the fatal moment approaches

We try to remember you

But we can’t hear your voices faded years ago

And about us, nothing will remain

But a bitter memory for the living

And a release for ourselves

Through a mourning path we will walk

Remembering them in another thought

But now they are forever lost

Until our death, when we all will belong to the void

Het kosmische getij dat ons op een dag het leven in sleurde

Vandaag gooit ons weg

Tegen de stenen van het eenzame pad

Die we zullen oversteken naar onze dood

Een reis die we zullen doen in eenzaamheid en leegte

Terwijl we bedenken hoe kort ons leven was

En hoe triviaal onze daden waren

De wolken die onze dromen voedden

Vandaag zijn stormen die nachtmerries voeden

Alles wat we in de buurt hebben, wordt zwart

Als een dikke muur tussen ons en de rest

In de schaduw van de schemering waar alle hoop zal vervagen

En dan zullen we het met onze eigen ogen zien

Hoe het fatale moment nadert

We proberen je te onthouden

Maar we kunnen je stemmen niet horen die jaren geleden zijn vervaagd

En over ons blijft er niets over

Maar een bittere herinnering voor de levenden

En een vrijlating voor onszelf

Door een rouwpad zullen we lopen

Ze onthouden in een andere gedachte

Maar nu zijn ze voor altijd verloren

Tot onze dood, wanneer we allemaal tot de leegte zullen behoren