The Gift -

A poor orphan girl named Maria

Was walking to market one day

She stopped for to rest by the road side

Where a bird with a broken wing lay

A few moments passed 'til she saw it

For its feathers were covered with sand

And soon—clean and wrapped—it was traveling

In the warmth of Maria’s small hand

She happily gave her last peso

On a cage made of rushes and twine

She fed it loose corn from the market

And watched it grow stronger with time

Now the gift-giving service was coming

And the church shone with tinsel and light

And all of the town folk brought presents

To lay by the manger that night

There were diamonds, incense and perfumes

In packages fit for a king

But for one ragged bird in a small cage

Maria had nothing to bring

She waited 'til just before midnight

So no one would see her go in

And crying she knelt by the manger

For her gift was unworthy of Him

Then a voice spoke to her through the darkness,

«Maria, what brings you to Me?

If the bird in the cage is your offering,

Open the door, let Me see.»

Though she trembled, she did as He asked her

And out of the cage the bird flew

Soaring up into the rafters

On a wing that had healed good as new

And just then the midnight bells rang out

And the little bird started to sing

A song that no words could recapture

For its beauty was fit for a king

Now Maria felt blessed just to listen

To the cascade of notes sweet and long

As her offering was lifted to Heaven

By the very first nightingale’s song

Een arm weesmeisje genaamd Maria

Ik liep op een dag naar de markt

Ze stopte om uit te rusten langs de weg

Waar een vogel met een gebroken vleugel lag

Er gingen een paar momenten voorbij totdat ze het zag

Want zijn veren waren bedekt met zand

En al snel - schoon en ingepakt - was het op reis

In de warmte van Maria's kleine hand

Ze gaf graag haar laatste peso

Op een kooi gemaakt van biezen en touw

Ze voerde het losse maïs van de markt

En zag het met de tijd sterker worden

Nu kwam de cadeauservice eraan

En de kerk straalde van klatergoud en licht

En alle stadsmensen brachten cadeautjes mee

Om die nacht bij de kribbe te liggen

Er waren diamanten, wierook en parfums

In pakketten geschikt voor een koning

Maar voor een haveloze vogel in een kleine kooi

Maria had niets om mee te nemen

Ze wachtte tot net voor middernacht

Zodat niemand haar naar binnen zou zien gaan

En huilend knielde ze neer bij de kribbe

Want haar geschenk was Hem onwaardig

Toen sprak een stem tot haar door de duisternis,

«Maria, wat brengt je bij Mij?

Als de vogel in de kooi jouw offer is,

Open de deur, laat me zien.»

Hoewel ze beefde, deed ze wat Hij haar vroeg

En uit de kooi vloog de vogel

Opstijgend in de spanten

Op een vleugel die zo goed als nieuw was genezen

En net op dat moment luidden de middernachtklokken

En het vogeltje begon te zingen

Een lied dat geen woorden konden heroveren

Want zijn schoonheid was geschikt voor een koning

Nu voelde Maria zich gezegend door alleen maar te luisteren

Naar de cascade van tonen zoet en lang

Terwijl haar offer naar de hemel werd gebracht

Bij het allereerste nachtegaallied