Darkness Reflected -

A great darkness fell

Bringing forth great sorrow

The light slowly fades

Draping the world in shadow

A darkness beyond dark

Impenetrable and bleak

Like a being of its own

In silence gently seeps

Reflections

Of my soul

Casting forth

Misery and woe

The world

A bleak mirror

A gateway

Into my regret

It’s suffocates all life

As it paints the landscape dead

It steals away my sight

And clouds my heavy head

Deeper through the darkness

My dismal path weaves

If I don’t find my way

This will surely kill me

Reflections

Of my soul

Casting forth

Misery and woe

The world

A bleak mirror

A gateway

Into my regret

The desolate creations

of my failing mind

The profound yearning

of my desperate soul

Forlorn to wander in solitude

Endlessly searching

for an end to this journey

As hope abandons me

I am content to close my eyes

My body falls numb and broken

And my soul silently cries

I glimpse through the trees

To find the image of you

Distorted and fading

And I realize that I’m not far

Er viel een grote duisternis

Groot verdriet voortbrengend

Het licht vervaagt langzaam

De wereld in de schaduw hullen

Een duisternis voorbij het donker

Ondoordringbaar en somber

Als een op zichzelf staand wezen

In stilte sijpelt zachtjes

reflecties

Van mijn ziel

Uitwerpen

Ellende en wee

De wereld

Een sombere spiegel

Een gateway

Tot mijn spijt

Het verstikt al het leven

Omdat het het landschap dood schildert

Het steelt mijn zicht weg

En mijn zware hoofd vertroebelt

Dieper door de duisternis

Mijn sombere pad weeft

Als ik mijn weg niet vind

Dit zal me zeker doden

reflecties

Van mijn ziel

Uitwerpen

Ellende en wee

De wereld

Een sombere spiegel

Een gateway

Tot mijn spijt

De desolate creaties

van mijn falende geest

Het diepe verlangen

van mijn wanhopige ziel

Verloren om in eenzaamheid rond te dwalen

Eindeloos zoeken

voor een einde aan deze reis

Terwijl de hoop me in de steek laat

Ik ben tevreden om mijn ogen te sluiten

Mijn lichaam wordt gevoelloos en gebroken

En mijn ziel huilt stilletjes

Ik gluur door de bomen

Om de afbeelding van jou te vinden

Vervormd en vervagend

En ik besef dat ik niet ver ben