Bill Bailey - Arthur Collins

On one summer’s day, sun was shining fine.

The lady love of old Bill Bailey was hanging clothes

On de line in her back yard and weeping hard.

She married a B. and O. brakeman,

Dat took and throw’d her down.

Bellering like a prune-fed calf wid a big gang hangin' 'round.

And to dat crowd, she yelled out loud:

Won’t you come home, Bill Bailey, won’t you come home

She moans the whole day long

I’ll do de cooking, darling I’ll pay de rent

I knows I’ve done you wrong

Member dat rainy eve dat I drove you out

Wid nothin' but a fine tooth comb

I knows I’se to blame, well, ain’t dat a shame

Bill Bailey, won’t you please come home

Op een zomerse dag scheen de zon heerlijk.

De liefdesvrouw van de oude Bill Bailey hing kleren op

Aan de lijn in haar achtertuin en hard aan het huilen.

Zij trouwde met een B. en O. remman,

Dat nam haar mee en gooide haar neer.

Bellend als een met pruimen gevoerd kalf met een grote bende die rondhangt.

En tegen dat publiek riep ze hardop:

Wil je niet naar huis komen, Bill Bailey, wil je niet naar huis komen

Ze kreunt de hele dag door

Ik zal koken, schat, ik zal de huur betalen

Ik weet dat ik je verkeerd heb behandeld

Lid van die regenachtige avond dat ik je verdreef

Met niets anders dan een fijne kam

Ik weet dat het mijn schuld is, nou, dat is geen schande

Bill Bailey, wil je alsjeblieft naar huis komen