In Two Minds - Art Bears

She sits up all night, every night

Down in the kitchen, summer and winter

Dressed only in her nightdress

Seated at the table;

silent, thinking

Sometimes her head is in her hands

Sometimes she stares off into space

Sometimes she pulls her hair until the tears come

She is thinking, only that

This is the only time she has

We’d stop her if we were able

Her mother says, «Why are you such a bad girl

You used to be so kind and thoughtful,»

Her father says, «You know it only hurts your mothers.»

If she keeps doing it, they will have to call the Doctor

Night is the only time I have

The only time it is quiet

The only time people are not trying to confuse me

With demands

Given time, she can think it through

To the hollow heart of it

To the lonely lying that makes

Slaves of the children, in order

To conceal the guilt of the old

And their tragedy — for

They can look back on nothing, except

What they can say they own

She is all that makes them real

To exist they need her

That is why, in the quiet night

She tiptoes into the kitchen

Leaving the light blazing

Sits down at the table

In the quiet

With the tiny room alone and silent

Dark, floating in a sea of dark

Only light inside, and shee there

Sitting barefoot in her nightdress

Sitting at the table

Only thinking

When the doctor comes, and finds out

«She has always been a little strange,»

While her parents weep because

«She is clearly not herself»

When parent secretly conspire with parent

To discredit conscience and reject all criticism as

A shameful sickness

It is then the wealthy patrons of the state

With numberless murders in their hearts

Make a public acclaim of the morality

Of self loathing that

Commits one more

Ze zit de hele nacht op, elke nacht

Beneden in de keuken, zomer en winter

Alleen gekleed in haar nachthemd

Zittend aan tafel;

stil, denkend

Soms is haar hoofd in haar handen

Soms staart ze in de ruimte

Soms trekt ze aan haar haren tot de tranen komen

Ze denkt, alleen dat

Dit is de enige keer dat ze heeft

We zouden haar tegenhouden als we konden

Haar moeder zegt: «Waarom ben je zo'n stout meisje

Je was altijd zo aardig en attent,»

Haar vader zegt: "Je weet dat het alleen je moeders pijn doet."

Als ze het blijft doen, moeten ze de dokter bellen

Nacht is de enige tijd die ik heb

De enige keer dat het stil is

De enige keer dat mensen me niet proberen te verwarren

Met eisen

Als ze tijd heeft, kan ze erover nadenken

Naar het holle hart ervan

Aan het eenzame liegen dat maakt

Slaven van de kinderen, in orde

Om de schuld van de oude te verbergen

En hun tragedie - voor

Ze kunnen nergens op terugkijken, behalve

Wat ze kunnen zeggen, bezitten ze

Zij is alles wat ze echt maakt

Om te bestaan ​​hebben ze haar nodig

Daarom, in de stille nacht

Ze loopt op haar tenen de keuken in

Het licht laten branden

Gaat aan tafel zitten

In de stilte

Met de kleine kamer alleen en stil

Donker, drijvend in een zee van duisternis

Alleen licht binnen, en zij daar

Zittend op blote voeten in haar nachthemd

Zittend aan tafel

Alleen denken

Als de dokter komt en erachter komt

«Ze is altijd een beetje vreemd geweest,»

Terwijl haar ouders huilen omdat

«Ze is duidelijk zichzelf niet»

Wanneer ouder in het geheim samenzweert met ouder

Om het geweten in diskrediet te brengen en alle kritiek af te wijzen als

Een beschamende ziekte

Het zijn dan de rijke beschermheren van de staat

Met talloze moorden in hun hart

Maak een publieke toejuiching van de moraal

Van zelfhaat dat

Belooft er nog een