Могилы - Arrkaim

Мы роем могилу!

Мы роем могилу для нас же самих!

Пока не останется больше сил

И не задохнемся в этой пыли

Сколько лет мы уже строим нашу мечту

Что живет в сердцах и греет душу,

Но с каждым днем она все меньше похожа на ту

О которой так грезили мы

Мы погружаемся во мрак

И черная кровь течет в наших жилах,

А в головах только ужас и страх

Годами живем в своих домах-могилах

На все беды закрываем глаза

Отмахнувших рукой, будто ерунда

Говорим, что должны, а не то, что хотим

Это мертвый мир, и мы давно мертвы

Чтоб ты сделал, куда б ты не пошел — знай что тебе нигде не рады

Цена этим мразям даже не грош, посмотри в их глаза — в них нету правды

Лучше умереть, чем так жить

Среди руин крепостей нашей свободы

Как мышь в лабиринте — ты ищешь свой путь

Который позволит прожить вот так еще годы

Мы вырыли яму, в ней же и сдохнем

Такая уж участь у наших людей

Быть обделенными эмоциями, быть обреченными

На страдания и боль от своих же плетей

На три метра под землю

Там нет больше места

Нам некуда деться

В мире блядей

Искушаясь грехами

Фальшивые знаки

Нам рассказали

В детстве, поверь

Нам не сбежать

Не скрыться

Не вскрыться

Нам некуда деться

Мы не нужны

Забытые дети

Гиены из бездны

Нас пустят по ветру

Наши отцы

На три метра под землю!

На три метра под землю!

Словно в кровать

We graven een graf!

We graven een graf voor onszelf!

Totdat er meer kracht overblijft

En we zullen niet stikken in dit stof

Hoeveel jaar hebben we aan onze droom gebouwd

Wat in harten leeft en de ziel verwarmt,

Maar elke dag ziet ze er steeds minder zo uit

Waar we zo van droomden

We duiken in de duisternis

En zwart bloed stroomt in onze aderen,

En in de geest alleen horror en angst

Jarenlang wonen we in onze grafhuizen

We sluiten onze ogen voor alle problemen

Met hun handen zwaaien alsof het onzin is

We zeggen wat we moeten, niet wat we willen

Dit is een dode wereld en we zijn allang dood

Wat je ook doet, waar je ook gaat - weet dat je nergens welkom bent

De prijs van dit uitschot is niet eens een cent, kijk in hun ogen - er zit geen waarheid in

Beter doodgaan dan zo leven

Tussen de ruïnes van de forten van onze vrijheid

Als een muis in een doolhof zoek jij je weg

Waardoor je nog jaren zo kunt leven

We hebben een gat gegraven, we zullen erin sterven

Dat is het lot van ons volk

Beroofd zijn van emoties, gedoemd zijn

Naar het lijden en de pijn van hun eigen wimpers

Drie meter onder de grond

Er is geen plaats meer

We kunnen nergens heen

In de wereld van hoeren

Verleid door zonden

valse borden

Ons werd verteld

Geloof me als kind

We kunnen niet weglopen

Verstop je niet

Doe niet open

We kunnen nergens heen

Wij zijn niet nodig

Vergeten kinderen

Hyena's uit de afgrond

We zullen tegen de wind in worden gelaten

Onze vaders

Drie meter onder de grond!

Drie meter onder de grond!

Zoals in bed