Вода - Arilka

Может ли узнать тайну темной ночи

Сердце, что так хочет понять.

Можно ли простить, вырвать и забыться?

Верю, что не повторится опять.

Плачет небо, хватит слез.

Может не судьба?

Против ветра, бурь и гроз выстоять должна.

Сердце по кусочкам собрать,

Вновь учится верить и ждать…

Припев:

Слова — вода в огромном океане,

Где встречи раставания кипят!

Слова — вода, и глубже погружаясь,

Вдруг ложь не отличаешь от правды у самого дна.

Кто-то такой родной станет чужим до дрожи,

Ток пробежит под кожей, скрой.

Можно ли простить, вновь поверить обещаниям

Сокращая расстояние с мечтой?

Кто задумал это свыше, проливая свет?

Ведь не видеть бы, не слышать правильный ответ.

Себя бы по кусочкам собрать,

Вновь учится верить и ждать.

Припев:

Слова — вода в огромном океане,

Где встречи раставания кипят!

Слова — вода, и глубже погружаясь,

Вдруг ложь не отличаешь от правды у самого дна.

У самого дна, у самого дна, самого, самого, самого дна…

Я не хочу больше в огне плавится рядом с тобой,

Но одна вдаль, в пропасть шагну…

Я просто должна справится, пусть потеряв тебя навсегда.

Я не хочу больше в огне плавится,

Топят и топят твои слова.

Слова…

Слова!

Слова…

Kan hij het geheim van de donkere nacht kennen

Het hart dat zo wil begrijpen.

Is het mogelijk om te vergeven, uit te rukken en te vergeten?

Ik geloof dat het niet meer zal gebeuren.

De lucht huilt, genoeg tranen.

Misschien niet het lot?

Het moet bestand zijn tegen wind, storm en onweer.

Verzamel het hart in stukken,

Weer leren vertrouwen en wachten...

Refrein:

Woorden zijn water in een uitgestrekte oceaan,

Waar ontmoetingen van afscheid koken!

Woorden zijn water en zinken dieper,

Opeens kun je een leugen helemaal niet meer van de waarheid onderscheiden.

Iemand die zo dierbaar is, zal een vreemde worden om te rillen,

De stroom zal onder de huid lopen, verberg het.

Is het mogelijk om te vergeven, om weer in beloften te geloven

De afstand sluiten met een droom?

Wie bedacht het van bovenaf, licht werpend?

Men zou immers het juiste antwoord niet zien, niet horen.

Om mezelf stukje bij beetje te verzamelen,

Weer leren vertrouwen en wachten.

Refrein:

Woorden zijn water in een uitgestrekte oceaan,

Waar ontmoetingen van afscheid koken!

Woorden zijn water en zinken dieper,

Opeens kun je een leugen helemaal niet meer van de waarheid onderscheiden.

Helemaal onderaan, helemaal onderaan, helemaal onderaan...

Ik wil niet naast je smelten in vuur,

Maar alleen in de verte stap ik in de afgrond ...

Ik moet het gewoon aan, ook al verlies ik je voor altijd.

Ik wil niet meer smelten in het vuur,

Ze verdrinken en verdrinken je woorden.

Woorden…

Woorden!

Woorden…