Untitled - Aphex Twin

We held hands on the last night on earth.

Our mouths filled with dust, we kissed in the fields and under trees,

screaming like dogs, bleeding dark into the leaves.

It was empty on the edge of town but we knew everyone floated

along the bottom of the river.

So we walked through the waste where the road curved into the sea

and the shattered seasons lay,

and the bitter smell of burning was on you like a disease.

In our cancer of passion you said, Death is a midnight runner.

The sky had come crashing down like the news of an intimate suicide.

We picked up the shards and formed them into shapes

of stars that wore like an antique wedding dress.

The echoes of the past broke the hearts of the unborn

as the ferris wheel silently slowed to a stop.

The few insects skittered away in hopes of a better pastime.

I kissed you at the apex of the maelstrom and asked

if you would accompany me in a quick fall,

but you made me realize that my ticket wasn’t for two.

I rode alone.

You said, The cinders are falling like snow.

There is poetry in despair, and we sang with unrivaled beauty,

bitter elegies of savagery and eloquence.

Of blue and grey.

Strange, we ran down desperate streets and carved our names in the flesh of the

city.

The sun was stagnated somewhere beyond the rim of the horizon

and the darkness is a mystery of curves and lines.

Still, we lay under the emptiness and drifted slowly outward,

and somewhere in the wilderness we found salvation scratched

into the earth like a message.

We hielden elkaars hand vast op de laatste nacht op aarde.

Onze monden gevuld met stof, we kusten in de velden en onder bomen,

schreeuwend als honden, donker bloedend in de bladeren.

Het was leeg aan de rand van de stad, maar we wisten dat iedereen dreef

langs de bodem van de rivier.

Dus liepen we door het afval waar de weg de zee in boog

en de verbrijzelde seizoenen lagen,

en de bittere geur van brand was als een ziekte op je.

In onze kanker van hartstocht zei je: de dood is een nachtloper.

De lucht was neergestort als het nieuws van een intieme zelfmoord.

We pakten de scherven op en vormden ze in vormen

van sterren die droegen als een antieke trouwjurk.

De echo's van het verleden braken de harten van de ongeborenen

terwijl het reuzenrad stil tot stilstand kwam.

De weinige insecten renden weg in de hoop op een beter tijdverdrijf.

Ik kuste je op het hoogtepunt van de maalstroom en vroeg:

als je me zou vergezellen in een snelle val,

maar je hebt me doen beseffen dat mijn kaartje niet voor twee was.

Ik reed alleen.

Je zei: De sintels vallen als sneeuw.

Er is poëzie in wanhoop, en we zongen met ongeëvenaarde schoonheid,

bittere elegieën van wreedheid en welsprekendheid.

Van blauw en grijs.

Vreemd, we renden door wanhopige straten en sneden onze namen in het vlees van de...

stad.

De zon stond ergens achter de rand van de horizon

en de duisternis is een mysterie van bochten en lijnen.

Toch lagen we onder de leegte en dreven langzaam naar buiten,

en ergens in de wildernis vonden we redding gekrast

in de aarde als een bericht.