Deságua - Apeles

Quem sabe o que é sofrer

Corre ou se disfarça

Resta se entregar

Um lastro de angústia nos separa

É um rastro que separa

Angústia e alegria

É a luz da madrugada

É o som da nostalgia

É o vento que me corta

É o vício que te vence

Teu sangue quente nobre

É refém da decadência

E o peito é bagunçado

O silêncio me consome

Já tive muitos sonhos

Hoje vivo pra morrer

O rio já não deságua

A carne é solitária

Já fui teu oceano

Hoje navego em desamor

E hoje eu sou um homem que conhece a própria morte

Que desfaz da própria origem em busca de coragem

Vivo baseado no passado, remoendo meu futuro

Às custas de tanta vaidade

Hoje eu sou um rei num trono frágil de penugem

Distorcendo outras vidas, envolto em piedade

Me escoro sob a sombra do passado

Relutando meu futuro, seja bem vindo jaz aqui tua liberdade

Wie weet hoe het is om te lijden

Rennen of vermommen

Het blijft om je over te geven

Een ballast van angst scheidt ons

Het is een pad dat zich scheidt

Angst en vreugde

Het is het licht van de dageraad

Het is het geluid van nostalgie

Het is de wind die me snijdt

Het is de verslaving die je verslaat

Je edele hete bloed

Het is een gijzelaar van decadentie

En de borst is rommelig

De stilte verteert me

Ik heb veel dromen gehad

Vandaag leef ik om te sterven

De rivier stroomt niet meer

Het vlees is eenzaam

Ik was jouw oceaan

Vandaag navigeer ik in onvrede

En vandaag ben ik een man die zijn eigen dood kent

Die zijn eigen afkomst verwerpt op zoek naar moed

Ik leef op basis van het verleden, peinzend over mijn toekomst

Ten koste van zoveel ijdelheid

Vandaag ben ik een koning op een fragiele donzige troon

Andere levens vervormend, verpakt in medelijden

Ik sta in de schaduw van het verleden

Met tegenzin mijn toekomst, welkom hier ligt je vrijheid