A Room with a View - Anubis

When you are finally removed

Still clinging to your youth

Even in death, You’ll still be scared of the truth

Locked inside a room with a view

III

Laying down upon the mattress of this empty room

The distant highway sings slow and solemn empty tune

I need to find some sleep within this dusty hiding place

I couldn’t handle living in the rat race

The cracks upon the walls look down on me as I descend

The shame within me means the darkness has become a friend

In my dreams I earned what I accomplished

But it was impossible to win

It’s a blanket for my mind

(Blanket for my mind)

As I tiptoe back in time

(Tiptoe back in time)

I open up these wounds

(Open up these wounds)

And take a good look inside

(Take a look inside)

The mirror’s shattered into pieces on the dirty floor

A mute reminder of the shame that I had worn before

I look upon my self as I no longer recognise

I’ve lost the parts that help me socialise

I stagger to my feet and look upon the dresser draw

The phone keeps ringing even though I cannot take the call

Even if i wanted, I could never answer

My pride still lives within

It’s a blanket for my mind

(Blanket for my mind)

As I tiptoe back in time

(Tiptoe back in time)

I open up these wounds

(Open up these wounds)

Can it bring me back to life?

(Take a look inside)

IV

The haze grows

The feeling slows

Without control

His world unfolds

He’s breaking away

From life’s decay

He leaves behind

A poisoned mind

The only way

The numbness stays

To medicate

His loneliness again

VI

We’d heard it all before

It’s a world we never saw

We live to justify

But fail to recognise

We live inside these dreams

Trapped, or so it seems

Never honest to ourselves

And no-one asks for help

(We do not believe)

In your memory

(You will ever know)

Theres nothing left theres nowhere left to go

(You just hide yourself)

A product of your faded wealth

(Until you disappear)

Everything you ever feared

The more we learn

The less we know

The more you own

The less there is of your soul

VII

Our battles left us with these scars

Paths defining what we are

Even in death, You’re still scared of the dark

As the fears define who we are

We’ll find we never had a clue

As little we know is really true

When we are finally removed

From this room with a view

Wanneer je eindelijk verwijderd bent

Klamp je je nog steeds vast aan je jeugd

Zelfs als je doodgaat, ben je nog steeds bang voor de waarheid

Opgesloten in een kamer met uitzicht

III

Liggend op de matras van deze lege kamer

De verre snelweg zingt een langzame en plechtige lege melodie

Ik moet slapen in deze stoffige schuilplaats

Ik kon het leven niet aan om in de ratrace te leven

De scheuren in de muren kijken op me neer terwijl ik afdaal

De schaamte in mij betekent dat de duisternis een vriend is geworden

In mijn dromen heb ik verdiend wat ik heb bereikt

Maar het was onmogelijk om te winnen

Het is een deken voor mijn geest

(Deken voor mijn geest)

Terwijl ik op mijn tenen terug in de tijd ga

(Op je tenen terug in de tijd)

Ik open deze wonden

(Maak deze wonden open)

En kijk eens goed binnen

(Kijk binnen)

De spiegel is in stukken gebroken op de vuile vloer

Een stille herinnering aan de schaamte die ik eerder had gedragen

Ik beschouw mezelf zoals ik het niet meer herken

Ik ben de onderdelen kwijt die me helpen om te socializen

Ik wankel op mijn voeten en kijk naar de ladekast

De telefoon blijft overgaan, ook al kan ik de oproep niet beantwoorden

Zelfs als ik het zou willen, zou ik nooit kunnen antwoorden

Mijn trots leeft nog steeds vanbinnen

Het is een deken voor mijn geest

(Deken voor mijn geest)

Terwijl ik op mijn tenen terug in de tijd ga

(Op je tenen terug in de tijd)

Ik open deze wonden

(Maak deze wonden open)

Kan het me weer tot leven brengen?

(Kijk binnen)

IV

De nevel groeit

Het gevoel vertraagt

zonder controle

Zijn wereld ontvouwt zich

Hij breekt weg

Van het verval van het leven

Hij laat achter

Een vergiftigde geest

De enige manier

De gevoelloosheid blijft

Medicijnen

Zijn eenzaamheid weer

VI

We hadden het allemaal al eerder gehoord

Het is een wereld die we nooit hebben gezien

We leven om te rechtvaardigen

Maar niet herkennen

We leven in deze dromen

Opgesloten, zo lijkt het tenminste

Nooit eerlijk tegen onszelf

En niemand vraagt ​​om hulp

(Wij geloven niet)

In je geheugen

(Je zult het ooit weten)

Er is niets meer, er is nergens meer om heen te gaan

(Je verbergt jezelf gewoon)

Een product van je vervaagde rijkdom

(Totdat je verdwijnt)

Alles waar je ooit bang voor was

Hoe meer we leren

Hoe minder we weten

Hoe meer je bezit

Hoe minder er van je ziel is

VII

Onze gevechten lieten ons deze littekens achter

Paden die bepalen wat we zijn

Zelfs in de dood ben je nog steeds bang in het donker

Zoals de angsten bepalen wie we zijn

We zullen ontdekken dat we nooit een idee hebben gehad

Zoals weinig we weten is echt waar

Wanneer we eindelijk worden verwijderd

Vanuit deze kamer met uitzicht