Exiled from Elysium -

When sincerity thought to be null

And the oath unbroken still

In the most somber shadows of night

I will reveal the most blinding of light

This sudden dichotomy of crippling souls

Casting all warmth of the sun into the cold

Swept into the winter winds, bound by invocation

Never to return again, exiled from Elysium

If this river carries-any memory at all

I will drift along-it's absent waves

To crash against the stone as words, unspoken verse

A sound once most serene — the siren used to sing

Tragedy sang lore of woven gods, in an era of skyward chains

With the cold that wields thus morning, in the shadow of odium flames

Yield to those who tread with malevolent storms

March forth, wild heart — to reclaim spirits scorned

This sudden dichotomy of crippling souls

Casting all warmth of the sun into the cold

The throne defiled, broken frail marks

Casting a light into ever-endless dark

Damned me, depraved the warmth of home

Encased the astral gown

In silence we rejoice

Through vagrant woods reborn

This broken earth beneath me, yearning incomplete

Tomorrow rests behind the mountainside

If this river carries-any memory at all

I will drift along it’s absent waves

To crash against the stone as words, unspoken verse

A sound once most serene — the siren used to sing

Wanneer oprechtheid dacht nul te zijn

En de eed is nog steeds ongebroken

In de meest sombere schaduwen van de nacht

Ik zal het meest verblindende licht onthullen

Deze plotselinge tweedeling van verlammende zielen

Werpt alle warmte van de zon in de kou

Geveegd in de winterwinden, gebonden door aanroeping

Om nooit meer terug te keren, verbannen uit Elysium

Als deze rivier enige herinnering draagt

Ik zal meedrijven - het zijn afwezige golven

Om tegen de steen te botsen als woorden, onuitgesproken verzen

Een geluid dat ooit zo sereen was: de sirene zong altijd

Tragedie zong de overlevering van geweven goden, in een tijdperk van hemelwaartse kettingen

Met de kou die deze ochtend heerst, in de schaduw van odiumvlammen

Geef toe aan degenen die met kwaadaardige stormen betreden

Marcheer voort, wild hart - om geminachte geesten terug te winnen

Deze plotselinge tweedeling van verlammende zielen

Werpt alle warmte van de zon in de kou

De troon verontreinigd, gebroken zwakke plekken

Een licht werpen in het oneindige donker

Verdomme, verdorven de warmte van thuis

Omhulde de astrale jurk

In stilte verheugen we ons

Door zwervende bossen herboren

Deze gebroken aarde onder mij, verlangen onvolledig

Morgen rust achter de berghelling

Als deze rivier enige herinnering draagt

Ik zal meedrijven op de afwezige golven

Om tegen de steen te botsen als woorden, onuitgesproken verzen

Een geluid dat ooit zo sereen was: de sirene zong altijd