Remnants - Antestor

Stabbed in the back by the most trusted individual leaves

mental scars that time will not heal I will never forget, and

I cannot possibly forgive locked away in the back of my

mind forever it is like a hibernating cancer

Abandoning my name

fleeing from an invisible force

many years have passed

still the daggers are caressing my skin

Breathe, feel, deny, search, find, receive

Animal behavior, these darwinistic thoughts certifies my

human nature forgiving and forgetting can only be done

through divine intervention

Abandoning my name

fleeing from an invisible force

many years have passed

still the daggers are caressing my skin

Breathe, feel, deny, search, find, receive

Doors are closed, I hold the key will they stay like this

for eternity searching for what I don’t want to find a

hibernating cancer hibernating cancer

But I don’t want to forget and therefore

I cannot ever forgive

Gazing at the mirror trying to find small remnants of my

soul which have been left behind during childhood

the memories and the shame.

All that’s left is revenge all that’s real is revenge

Breathe, feel, search, find, receive

Doors open by the touch of my hand hibernating cancer

awakens

Euphoria, redemption

Stabbed in the back by the most trusted individual it

leaves mental scars that only God can heal I will never

forget, and I cannot possibly forgive locked away in the

back of my mind forever it is like a hibernating cancer

In de rug gestoken door de meest vertrouwde individuele bladeren

mentale littekens die de tijd niet zal helen die ik nooit zal vergeten, en

Ik kan onmogelijk vergeven opgesloten in de achterkant van mijn

denk voor altijd, het is als een kanker in winterslaap

Mijn naam opgeven

vluchten voor een onzichtbare kracht

vele jaren zijn verstreken

nog steeds strelen de dolken mijn huid

Adem, voel, ontken, zoek, vind, ontvang

Dierlijk gedrag, deze darwinistische gedachten bevestigen mijn

de menselijke natuur vergeven en vergeten kan alleen worden gedaan

door goddelijke tussenkomst

Mijn naam opgeven

vluchten voor een onzichtbare kracht

vele jaren zijn verstreken

nog steeds strelen de dolken mijn huid

Adem, voel, ontken, zoek, vind, ontvang

Deuren zijn gesloten, ik houd de sleutel vast, blijven ze zo

eeuwig zoeken naar wat ik niet wil vinden

kanker in slaapstand kanker in winterslaap

Maar ik wil het niet vergeten en daarom

Ik kan nooit vergeven

Starend in de spiegel terwijl ik kleine overblijfselen van mijn . probeer te vinden

ziel die zijn achtergelaten tijdens de kindertijd

de herinneringen en de schaamte.

Het enige dat overblijft is wraak, alles wat echt is, is wraak

Adem, voel, zoek, vind, ontvang

Deuren openen door de aanraking van mijn hand in winterslaap van kanker

ontwaakt

Euforie, verlossing

In de rug gestoken door de meest vertrouwde persoon

laat mentale littekens achter die alleen God kan genezen die ik nooit zal

vergeten, en ik kan onmogelijk vergeven, opgesloten in de...

voor altijd in mijn gedachten, het is als een kanker in winterslaap