На грани - Ann Kovtun

Садись, мой друг, я расскажу тебе историю, —

Как, расставаясь, люди будто бы не помнят всё

Что было их руками намертво построено

Как возвышают вдруг пустые бутафории

Как топчут грязь они массивными ботинками

Стараясь соскрести с подошвы свои мысли, и

Как ночью плачут над теперь мёртвыми снимками

Стараясь всё сплести надежду паутинками.

Этот мир обречен

И я здесь не при чём

Каждый ходит с мечом

Что с души извлечён,

А мне всё ни по чём

Горечь бьётся ключом

По теченью течём

Бесконечным ручьём

Я брожу по земле, будто странник

Отовсюду желанный изгнанник

Мои мысли играют на ране

На грани

II,

А паутины-то — не нити, они рвутся легче

И дверь захлопнется в том месте, где жила надежда

И ты поймёшь, что никогда не будет так, как прежде

Что смысл спрятан был снаружи, а не где-то между

Вот так живем мы в мире брошенных и одиноких

На жизнь обиженных и с ближними порой жестоких

Сгорев живьём, мы все умрем, оставив только пепел

Так почему бы мне не вырваться из этой цепи?

.

Я гляжу на себя, будто странник

Ga zitten, mijn vriend, ik zal je een verhaal vertellen -

Hoe mensen bij het afscheid niet alles lijken te onthouden

Wat door hun handen stevig was gebouwd

Hoe lege rekwisieten plotseling verheffen

Hoe ze het vuil vertrappen met enorme laarzen

Proberen je gedachten van de zool af te schrapen, en

Hoe ze 's nachts huilen om nu dode foto's

Ik probeer hoop te weven met spinnenwebben.

Deze wereld is gedoemd

En ik heb er niets mee te maken

Iedereen loopt met een zwaard

Wat wordt gewonnen uit de ziel,

En het kan me niet schelen

Bitterheid slaat de sleutel

Wij stromen met de stroom mee

Eindeloze stroom

Ik dwaal over de aarde als een zwerver

Van overal de gewenste ballingschap

Mijn gedachten spelen op de wond

Op het randje

ik,

En spinnenwebben zijn geen draden, ze breken makkelijker

En de deur zal dichtslaan op de plaats waar de hoop leefde

En je zult begrijpen dat het nooit meer hetzelfde zal zijn als voorheen

Dat de betekenis buiten verborgen was, en niet ergens tussenin

Zo leven we in de wereld van de verlaten en eenzamen

Voor het leven van de beledigden en soms wreed met hun dierbaren

Levend verbrand, we sterven allemaal, alleen as achterlatend

Dus waarom breek ik niet uit deze keten?

.

Ik kijk naar mezelf als een vreemde