Truths - Angry Bear

The truths I’ve found dissolve within perspective’s gin.

The games I play, when done with aims, often end shames.

And how I’ve gone so far away to still be here with the moon.

The light upon the distant hills pretends it’s still.

This city’s men and women move across the roofs.

The laughter from an open window more than hints at teen girls.

The mosque aligns with clouds both pink and gray.

The last reflected light off a building.

What do you see when lights go on?

What is it mixed with the dust?

What is it called as the dark slips on?

What is the darkest of blues?

The daylight ends as the planet spins and space invents the stars to set our

eyes upon.

The light they leaked as long ago as reptiles roamed now finds our

homes, and we see.

The neon whites and the colored lights reflect the hopes of hopeless nights;

and the moon alights — the highest lamp.

Details are left, and silhouettes are

what we get, but we see.

De waarheden die ik heb gevonden lossen op in de gin van perspectief.

De games die ik speel, maken vaak een einde aan schaamte als ze met doelen worden gedaan.

En hoe ik zo ver weg ben gegaan om nog steeds hier met de maan te zijn.

Het licht op de heuvels in de verte doet alsof het stil is.

De mannen en vrouwen van deze stad bewegen zich over de daken.

Het gelach uit een open raam verwijst meer dan naar tienermeisjes.

De moskee is uitgelijnd met wolken, zowel roze als grijs.

Het laatste weerkaatste licht van een gebouw.

Wat zie je als de lichten aangaan?

Wat is het vermengd met het stof?

Hoe heet het als het donker aantrekt?

Wat is de donkerste blues?

Het daglicht eindigt als de planeet draait en de ruimte de sterren uitvindt om ons in te stellen

ogen op.

Het licht dat ze zo lang geleden uitlekten toen reptielen rondzwierven, vindt nu ons

huizen, en we zien.

Het neonwit en de gekleurde lichten weerspiegelen de hoop op hopeloze nachten;

en de maan gaat op - de hoogste lamp.

Details zijn over, en silhouetten zijn

wat we krijgen, maar we zien.