Why - ANFEL

Why did you come into his destiny

And draw him into a ruthless game?

He became as a toy, but in misery

His love was the same.

Why did you turn his loving soul

Into a scene for the cruel play?

Why did you give him such role,

Which brought only one pain.

In possible,

He was young and fervid

In possible,

He didn’t understand until the end

But you were truly loved

By him, he was so depend.

Cold slanting rain and slush

Will calm his broken heart

Love’s miracle was crashed

She long since forget all

Desert streets are filled

With glom and dampness

You were so need

To him in that darkness

In possible,

He was young and fervid

In possible,

He didn’t understand until the end

But you were truly loved

By him, he was so depend.

He died, but on his lips

Blessed smile remained,

He saw in one’s sleep,

That you again appeared.

He froze, he can never rise,

But in twilight of his life

Across pain and your lies

He gained freedom’s light.

She has brought frail white flower

And put him the grave stone over

She has cryed so suddenly

But he will never hear…

Waarom ben je in zijn lot gekomen?

En hem meeslepen in een meedogenloos spel?

Hij werd als een speeltje, maar in ellende

Zijn liefde was dezelfde.

Waarom heb je zijn liefhebbende ziel veranderd?

In een scène voor het wrede toneelstuk?

Waarom heb je hem zo'n rol gegeven,

Wat maar één pijn bracht.

mogelijk,

Hij was jong en vurig

mogelijk,

Hij begreep het pas op het einde

Maar je was echt geliefd

Bij hem was hij zo afhankelijk.

Koude schuine regen en smeltende sneeuw

Zal zijn gebroken hart kalmeren

Het wonder van de liefde is gecrasht

Ze is allang alles vergeten

Woestijnstraten zijn gevuld

Met somberheid en vochtigheid

Je was zo nodig

Aan hem in die duisternis

mogelijk,

Hij was jong en vurig

mogelijk,

Hij begreep het pas op het einde

Maar je was echt geliefd

Bij hem was hij zo afhankelijk.

Hij stierf, maar op zijn lippen

Zalige glimlach bleef,

Hij zag in zijn slaap,

Dat je weer verscheen.

Hij bevroor, hij kan nooit opstaan,

Maar in de schemering van zijn leven

Over pijn en je leugens heen

Hij kreeg het licht van de vrijheid.

Ze heeft een broze witte bloem meegebracht

En leg hem de grafsteen over

Ze heeft zo opeens gehuild

Maar hij zal nooit horen...