Человечек - Андрей Козловский

Ты выходишь за порог - крылья-плечи,

Полуптица, полубог - человечек,

Сознавая, от чего отмежеван,

Отличая своего от чужого.

Распрямляешься, бежишь и, пожалуй,

В голове твоей Париж да Варшава.

А в душе твоей высокой, сокольей,

Бьется ветер одинокий до боли.

Вот и крылья разметал, вот и весел.

Смех, какая пустота в поднебесье.

Снизу город ржавых крыш нарисован,

Сверху ты над ним паришь невесомо.

Смотришь, слышишь - тишина, только эхо,

Землю жаль - она больна человеком,

Занедужила всерьез и надолго,

Все, что к ней ни привилось, - все от Бога.

Вот вышел за порог, - крылья-плечи,

Полуптица, полубог, - человечек,

Лишь Харон, унылый Стикс переехав,

Шепчет: "Господи, прости человека".

Je gaat verder dan de drempel - vleugels-schouders,

Half-vogel, halfgod - kleine man,

Wetend waarvan hij gescheiden is,

Zich onderscheiden van anderen.

Sta op, ren en, misschien,

Parijs en Warschau zitten in je hoofd.

En in je ziel hoog, valk,

De wind klopt eenzaam tot het punt van pijn.

Hier spreidde hij zijn vleugels, en hier is hij roeispaan.

Gelach, wat een leegte in de lucht.

Van onderaf wordt de stad van roestige daken getekend,

Van boven zweef je gewichtloos over hem heen.

Je kijkt, je hoort - stilte, alleen een echo,

Het is jammer voor de aarde - het is ziek met een persoon,

Ik werd ernstig ziek en voor een lange tijd,

Alles wat niet op haar geënt is, is allemaal van God.

Hier ging hij over de drempel, - vleugels-schouders,

Half-vogel, halfgod, kleine man,

Alleen Charon, verdrietig Styx verhuisd,

Fluistert: "Heer, vergeef de man."