Меригуан - Андрей Князев

А мой старый добрый друг, Меригуан

Был как всегда весел и пьян,

Сидел и с мухами играл,

Песню запел — слова переврал…

Достал он карты, разложил колоду

И нагадал хорошую погоду,

А также дальнюю себе дорогу

И беспризорного кота в подмогу.

От удивленья он упал со стула,

Спугнул старуху, что вблизи уснула.

Меригуан, Меригуан…

Меригуан, Меригуан…

В уютном кабаке сидела вдова,

Мой друг о любви шептал ей слова,

Придумал тост, красиво встал,

Налил, опрокинул, в рот не попал.

В простой семье на свет он появился,

В округе весь народ ему дивился.

Хотел он есть ни суп, ни даже кашку,

А ту-же косточку, что грыз папашка.

Какое имя дать ему не знали,

Но вдруг из уст младенца услыхали:

Меригуан, Меригуан…

Меригуан, Меригуан…

Под водку куропатку он заказал.

Только её он кушать не стал —

Пошел во двор, сел, закурил,

Выкопал ямку, похоронил.

Ведь доброта его границ не знает,

Ко всем он состраданье проявляет,

С улыбкой доброй ходит он по свету,

И у него врагов по жизни нету.

Он человек, да только под вопросом,

Поскольку батьку его звать Барбосом!

Меригуан, Меригуан…

Меригуан, Меригуан…

En mijn goede oude vriend, Meriguan

Hij was zoals altijd vrolijk en dronken,

Ik zat en speelde met vliegen,

Hij zong een lied - hij vervormde de woorden ...

Hij haalde de kaarten tevoorschijn, legde het kaartspel neer

En voorspelde goed weer,

En ook een lange weg

En een zwerfkat om te helpen.

Van verbazing viel hij van zijn stoel,

Bang voor de oude vrouw die vlakbij in slaap viel.

Meriguan, Meriguan...

Meriguan, Meriguan...

Een weduwe zat in een gezellige taverne,

Mijn vriend fluisterde haar woorden over liefde,

Ik kwam met een toost, stond prachtig op,

Hij schonk het in, gooide het om, kwam niet in zijn mond.

In een eenvoudig gezin werd hij geboren,

In de wijk verwonderden alle mensen zich over hem.

Hij wilde geen soep eten, zelfs geen pap,

En hetzelfde bot waar papa op knaagde.

Welke naam hem te geven wist niet,

Maar plotseling hoorden ze uit de mond van de baby:

Meriguan, Meriguan...

Meriguan, Meriguan...

Hij bestelde patrijs voor wodka.

Alleen at hij het niet -

Ik ging de tuin in, ging zitten, stak een sigaret op,

Hij groef een gat en begroef het.

Zijn vriendelijkheid kent tenslotte geen grenzen,

Hij toont medeleven met iedereen,

Met een vriendelijke glimlach wandelt hij de wereld rond,

En hij heeft geen vijanden in het leven.

Hij is een man, maar alleen in kwestie,

Aangezien de naam van zijn vader Barbos is!

Meriguan, Meriguan...

Meriguan, Meriguan...