Кривляка - Андрей Князев

Ах, кривляка, сколько можно глазки строить мне?

Что за прелести в твоей творятся голове?

Я наблюдаю за тобой, не отрывая глаз,

И я способен, черт возьми, на многое сейчас.

Ну вот и кончилась бутылка красного вина,

Была вторая, поищи, где спряталась она.

Могу немного о себе я в двух словах сказать,

Запомни, детка, я крутой, мне сложно отказать.

О, да!

А за окном залаял пес, он рад со мной дружить,

И в этот миг решила ты мне ужин предложить,

И с любопытством на меня уставилась луна,

И твой слуга, для нас с тобой зажарил кабана.

Предстала ты передо мной в своем вечернем платье,

А я нашел еще одну бутылку под кроватью,

Кабан мясистый, но, увы, немного жестковат

И в этом пьяный твой слуга конечно виноват.

Я ему покажу!

Закончен ужин, плотно сыт я, но чертовски зол,

Слуга-бездельник притащил прожженный мой камзол,

Но твои карие глаза утешили меня,

Слуга откланявшись слинял, не получив ремня.

А ну-ка, детка, крикнул я, веди меня в кровать,

И мы пошли, но тут слуга попался мне опять,

Во двор я вытащил его, за то что он рыгал,

«Не бойся, я его не бил" — подруге я солгал. Он того заслужил!

Oh, sluw, hoeveel ogen kan ik bouwen?

Welke charmes gaan er in je hoofd om?

Ik kijk naar je zonder mijn ogen af ​​te wenden

En ik ben in staat, verdomme, tot veel nu.

Nou, de fles rode wijn is op,

Er was een tweede, kijk waar ze zich verstopte.

Ik kan in het kort iets over mezelf zeggen,

Onthoud, schat, ik ben cool, het is moeilijk voor mij om te weigeren.

O ja!

En buiten het raam blafte een hond, hij is blij om vrienden met mij te zijn,

En op dat moment besloot je me een diner aan te bieden,

En de maan staarde me nieuwsgierig aan,

En uw dienaar heeft voor u en mij een wild zwijn gebraden.

Je verscheen voor mij in je avondjurk,

En ik vond nog een fles onder het bed,

Het zwijn is vlezig, maar helaas een beetje hard

En je dronken dienaar is hier natuurlijk verantwoordelijk voor.

Ik zal het hem laten zien!

Het avondeten is voorbij, ik ben goed gevoed, maar verdomd boos,

De nutteloze dienaar bracht mijn verschroeide hemd,

Maar je bruine ogen troostten me

De dienaar boog en vluchtte zonder een riem te ontvangen.

Kom op, schat, riep ik, breng me naar bed

En we gingen, maar toen ving de dienaar me weer op,

Ik trok hem de tuin in omdat hij aan het boeren was,

"Wees niet bang, ik heb hem niet verslagen" - ik loog tegen mijn vriend. Hij verdiende het!